Авторизация
 

У вёсцы Іст прайшло яе дзяцінства, тут будуюць з мужам і сямейнае шчасце

 Як казаў пісьменнік, дом не там, дзе вы нарадзіліся, а там, дзе скончыліся вашы спробы ўцячы. Для Ганны Чабан гэта адно і тое ж месца. У вёсцы Іст прайшло яе дзяцінства, цяпер у бацькоўскім доме будуе сваё сямейнае шчасце.

ВЫСОКІЯ вароты ў двары адчыняе маладая жанчына з прыемнай усмешкай. Запрашае ў дом. З парога адчуваецца ўтульнасць, якую можна стварыць, калі з любоўю клапаціцца пра месца, дзе жывеш.


— Гэты дом будавалі мае бацькі. Таты, на жаль, няма, мама ў іншай вёсцы пражывае, — расказвае гаспадыня. — Старэйшая сястра з сям’ёй у Полацку, яна любіць горад. А мне вёска даражэй, не змагла пакінуць родныя мясціны. Люблю Іст і яго жыхароў. Людзі тут добрыя, дружныя. Падтрымаюць, дапамогуць.


 Прыгадвае, як аднойчы прыехаў камбайн сяльчанам ураджай абмалочваць. Былі з дзіцём заняты, не заўважылі. І тэлефоннага званка ад аднавяскоўцаў не пачулі. А тыя самі накіравалі тэхніку на іх палетак з ячменем.


— Калі з сыночкам на прагулку ідзём, кожны з намі павітаецца, пра справы спытае. Тут адчуваю сябе сваёй, — гаворыць субяседніца. — І муж, хоць і нарадзіўся ў Дзісне, у вёсцы асвоіўся. Напачатку думалі ў горад пераехаць, але вырашылі застацца.


МАЛАДАЯ сельская сям’я — гэта тата Сяргей, мама Ганна і сынок Марк. Гаспадар працуе вадзіцелем у Полацку, дома бывае толькі ў выхадныя. Шукаў работу бліжэй, аднак варыянтаў, якія б задаволілі, не аказалася. На тое, што бачыць мужа два дні на тыдзень, Ганна не скардзіцца.


 — Калі пачыналі сустракацца, Сяргей працаваў дальнабойшчыкам. Тады нашмат радзей бачыліся, — гаворыць яна. —У будні не адчуваю адзіноты.


Спраўляцца адной з хатнімі клопатамі маладой гаспадыні не ў цяжар. Да таго ж зімой іх не так шмат: цяпло ў доме падтрымліваць, снег на падворку пачысціць, накарміць курэй, катоў ды сабаку. Увесь астатні час можна прысвяціць сыну, з якім няма калі сумаваць. Хутка яшчэ весялей стане. У сакавіку хлопчыку споўніцца тры гады. Мама павядзе яго ў Дзісенскі яслі-сад, а сама выйдзе на працу ў гарадскі Цэнтр культуры.


ПА АДУКАЦЫІ Ганна — культработнік. У 2012 годзе скончыла Віцебскі дзяржаўны каледж культуры і мастацтваў. Атрымала спецыяльнасць рэжысёра народных абрадаў і святаў. Пачынала працаваць у Туркоўскім СДК, у хуткім часе прызначылі мастацкім кіраўніком Дзісенскага ГЦК. У водпуску па доглядзе за дзіцём таксама знаходзіла час для самадзейнасці — дапамагала рыхтавацца да аглядаў-конкурсаў сваім істаўцам. Сёлета выступіць і разам з аднавяскоўцамі, і ў складзе дзісенскай творчай каманды.


Дабірацца на працу ў Дзісну будзе на ўласным аўтамабілі. Свой транспартны сродак заўжды выручае.
— Сябры раяць у горад пераехаць. А чым там лепш? — задаецца пытаннем Ганна. —Не люблю я гарадской мітусні. Калі трэба за пакупкамі ці па іншых справах, завёў машыну і паехаў. А як прыемна дадому вяртацца! Дыхаць чыстым вясковым паветрам, улетку градкі палоць і гародніну кансерваваць. І дзіця не страшна на вуліцу адпускаць. Муж у двары гульнёвую пляцоўку пабудаваў. Плануем басейн зрабіць.
 АДНО засмучае Ганну. Пусцее родная вёска, не даносіцца ўлетку дзіцячы гоман з возера, не вырастаюць зімой снежныя крэпасці. У яе дзяцінстве было інакш. Да цямна ў хованкі на вуліцы гулялі, спаборнічалі ў валейболе, дзеці і дарослыя разам каталіся на лыжах. Цяпер маленькаму Марку няма з кім пазабаўляцца.


— Пойдзе ў садок, там сябры з’явяцца. Хочам праз некаторы час яму сястрычку падарыць, — гаворыць маладая маці. — Заўважаю, што сучасным дзецям не настолькі патрэбны зносіны, як калісьці нам. Іх больш цікавяць гульні ў мабільніках і камп’ютарах. Стараюся гэтым не злоўжываць, аднак ад павеваў сучаснасці нікуды не падзенешся.


МОЖНА аб’ехаць паўсвету і ўпэўніцца, што шчасце нашмат бліжэй. Ганне Чабан не давялося скіроўвацца ў далёкія падарожжы. Прыслухалася да сябе і зразумела: яе месца пад сонцам — бацькоўскі дом у роднай вёсцы Іст. Няхай яна не такая шматлюдная, як у пару дзяцінства, але па-ранейшаму дарагая сэрцу.

Хочацца жыць тут,— з цеплынёй кажа Ганна. — Даглядаць дом, гадаваць дзяцей. Упрыгожваць на Новы год вокны гірляндамі, вырошчваць летам кветкі на клумбах. І з радасцю разумець — я дома. 

Фота аўтара і з архіва Ганны ЧАБАН.

Кацярына РЫНКЕВІЧ.

рейтинг: 
Пакінуць каментар
Мы ў сацыяльных сетках
  • Камэнтуюць
  • Актуальна
  • Чытанае

Рэцыдыў

  • 09 ноябрь 2010, 11:17
  • 95 955
  • 0

Інвестыцыйны форум

  • 23 сентябрь 2011, 10:05
  • 75 610
  • 1

Злавілі рыбку, ды… залатую

  • 28 февраль 2011, 16:16
  • 45 985
  • 0

Пераброддзе 2012. Погляд вучонага

  • 31 август 2012, 15:19
  • 38 559
  • 0

  • 11 февраль 2011, 11:20
  • 37 274
  • 0

Кандыдатамі жадаюць стаць

  • 21 август 2012, 15:30
  • 34 805
  • 0

Вагон "вярнуўся"

  • 11 июнь 2013, 10:04
  • 0
  • 2

Пра тых, хто акты рэгіструе

  • 19 декабрь 2012, 09:24
  • 0
  • 2

Трагічны люты

  • 01 март 2011, 09:00
  • 23 786
  • 2
Курс валют НБРБ
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 23 марта 2019
Виктор, Георгий, Денис, Дмитрий, Иван, Леонид, Марк, Михаил, Павел, Федор, Анастасия, Василиса, Галина, Ника

Именины 22 марта 2019
Александр, Алексей, Валерий, Дмитрий, Иван, Ираклий, Кирилл, Леонтий, Михаил, Николай, Петр, Сергей, Тарас, Александра, Наталья, Афанасий

Госці краін
free counters
Партнеры сайта