Авторизация
 

Крыніца памяці - Міжрэчча

 Нязвыкла шматлюдна было вераснёўскім днём у вёсцы Сташулі, што ў Павяцкім сельсавеце. Тут у хаце, якая тры гады была прыстанкам апошняй жыхаркі суседняй вёскі Міжрэчча, – 92-гадовай Франі Браніславаўны Голуб, – сабраліся сяльчане, каб праводзіць яе да дачкі ў Наваполацк. А разам з тым – развітацца з мясцінай свайго дзяцінства і юнацтва.

Маляўнічая вёска Міжрэчча знаходзіцца на правым беразе ракі Вята непадалёк ад вадаспада.

 Абедзве вёскі, як гэта раней адбылося з суседнімі Каснарэўшчынай ды Аблятовам і Паршэлевам, з ад’ездам жанчыны канчаткова пусцеюць. Пераймаюць лёс многіх нашых паселішчаў, ахвяр няўмольнай урбанізацыі.


Міжрэчча ў сваім канчатковым выглядзе і складзе насельніцтва сфарміравалася пасля вайны на месцы панскага двара і аб’яднала людзей, што жылі тут раней або пераехалі з наваколля. У вёсцы ніколі не было больш за дзясятак хат, аднак некалі яна з’яўлялася цэнтрам калгаса са школай і бібліятэкай, малачарняй, аборамі для статку ды шумнымі фэстамі, якія ладзілі побач з выдатным помнікам дойлідства – сядзібным домам.


Страціўшы статус калгаснага цэнтра, вёска пачала занепадаць. Моладзь паехала вучыцца і працаваць у гарады. Людзі старэйшага веку паціху паадыходзілі ў іншасвет.


 І вось Міжрэчча спусцела канчаткова, застаючыся толькі ў памяці нашчадкаў колішніх яе жыхароў: Альхімовічаў, Голубаў, Лабэцкіх, Жукоўскіх, Франскевічаў, Ломашаў, Сіўко, Цярэшкаў, Кашкураў, Пупіных, Лаўрыновічаў. Пра тое, чым жывіцца гэтая памяць, пра дарагіх сэрцу людзей узгадвалі пасля супольнай малітвы на развітальным вечары ў гасціннай сташулёўскай хаце Франі Пугач, якая таксама ўжо колькі гадоў жыве ў дачкі ў Паташні.


Было сумна. Гэта зразумела. Але і ўсцешна, што не страцілася повязь суседства-сяброўства. Што не змарнела ў душы ўсведамленне агульнасці лёсу, непаўторнага хараства тых дзён, калі, як паэты любяць казаць, «дрэвы былі вялікія». А яны і сапраўды ў Міжрэччы такія, што бачылі іх за некалькі вёрст, нават з латышскага берага Дзвіны. Такімі і застануцца ў памяці: маякамі, што не-не ды і паклічуць да сябе, каб парадавацца нашым удачам ці, наадварот, паспагадаць у цяжкую хвіліну.

Фотаматэрыял аўтара.
Франц СІЎКО.

рейтинг: 
Пакінуць каментар
иконка
Комментировать статьи на сайте возможно только в течении 360 дней со дня публикации.
Мы ў сацыяльных сетках
Курс валют у Міёрах
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 9 декабря 2022
Василий, Георгий, Даниил, Иван, Илья, Иннокентий, Михаил, Назар, Николай, Петр, Тихон, Юлиан, Афанасий, Яков

Именины 8 декабря 2022
Александр, Андрей, Василий, Виктор, Григорий, Иван, Иларион, Климент, Кузьма, Николай, Павел, Петр, Ярослав, Семен

Госці краін

free counters
Партнеры сайта