Авторизация
 

Гаспадары з вёскі Бычыншчына Мікалаёўскага сельсавета

 Валерый і Кацярына ВАЛОШЧАНКІ ведаюць, што летні дзень год корміць. Таму зімовых запасаў хапае і для сябе, і для дзяцей. І для пакупнікоў цэнтральнага рынка ў Наваполацку. Там гаспадары з вёскі Бычыншчына Мікалаёўскага сельсавета на працягу амаль дваццаці год прапаноўваюць прадукцыю са свайго падворка.

ЗІМОЙ і летам выстаўляюць на прылавак сыр, тварог і сметанковае масла. Усё сваё, дамашняе. Тры каровы шчодра плоцяць малаком за належны догляд.


— Ёсць даільны апарат. У цёплую пару не вельмі зручна прыводзіць жывёлу з поля на абедзенную дойку ў хлеў, затое рукам адпачынак, — гаворыць Кацярына Мікалаеўна. — Сена нарыхтоўваем сямейнай талакой. Дзеці з Віцебска прыязджаюць, у мяне на Міёршчыне родных шмат, таксама дапамагаюць.


Гадуюцца ў хляве конь, свінні. Добра нясуцца куры, іх шэсць дзясяткаў.
На трох гектарах зямлі гаспадары садзяць бульбу, моркву, буракі. Вырошчваюць у цяпліцах агуркі і памідоры. Абнавілі сад, побач са старымі дрэвамі з’явіліся трыццаць маладых яблынь.


— Попыт на агародніну і садавіну пастаянны, але большасць пакупнікоў — сярэдняга і пенсіённага ўзросту, — заўважае Валерый Мікалаевіч.—Моладзь на рынак нячаста заходзіць, ім зручней у магазінах прадукты набываць.


Сельская праца нялёгкая, не ведае выхадных і водпускаў. Вынік прадвызначае не толькі старанне, але і надвор’е, ад капрызаў якога няма страхоўкі. Разам з тым свая зямля і ўласная гаспадарка доўгі час застаюцца асноўнай крыніцай даходаў вясковай сям’і.


ЖЫЦЬ з працы сваіх рук Валошчанкі вырашылі ў пачатку 2000-х гадоў. Да гэтага Валерый Мікалаевіч працаваў у мясцовым калгасе, а Кацярына Мікалаеўна была выхавальнікам у Дзісенскай школе-інтэрнаце. Вопыт работы на зямлі мелі. Садзілі агарод і гадавалі жывёлу і птушку для сябе. З часам аб’ёмы значна выраслі.


 — Пачыналі з агуркоў. Ездзілі за вопытам у Брэсцкую вобласць. Атрымалі слушныя парады, — успамінае Кацярына Мікалаеўна.
— Спрабавалі авечак гадаваць. Выбралі пароду тэксэль. Іх таксама з Брэстчыны прывезлі. Некаторы час пчол трымалі, — дадае Валерый Мікалаевіч.


Цяпер гаспадары самі могуць даваць кансультацыі. І як памідоры вырошчваць, і як агуркі саліць, і як капусту квасіць. Раз на тыдзень шаткуюць качаны і націраюць моркву, каб запоўніць 50-літровую бочку. Квашаную капусту з рынка рэдка прывозяць назад. Як і салёныя агуркі. Іх пяцьсот літраў нарыхтавалі. Падлічылі, што да вясны хопіць.


На святочны стол ставяць стравы, прыгатаваныя ў асноўным з прадуктаў уласнай вытворчасці. Свая каўбаса, сыр для салатаў купляць не трэба. Квашаную капусту і салёныя агуркі ў святочнае меню не ўключаюць, іх хапае ў паўсядзённасці. Затое ёсць нагода прыгатаваць манты. Традыцыйная страва народаў Цэнтральнай Азіі ў рацыёне невыпадковая. Валерый Мікалаевіч родам з Кіргізіі, там у сяле Першамайскім за трыццаць кіламетраў ад Бешкека сям’я Валошчанкаў пражыла сем год.


— Пазнаёміліся, калі я была студэнткай Віцебскага педінстытута, — расказвае Кацярына Мікалаеўна. — Пасля трэцяга курса паехала ў Кіргізію ў госці да сяброўкі Эмы, а яна — аднакласніца Валеры. Так і сустрэліся. Ажаніліся ў 1986 годзе, на той час я ўжо скончыла інстытут і год адпрацавала ў школе ў Дрыгучах. Два вяселлі гулялі. Адно ў Бычыншчыне, а другое ў Першамайскім. На маю малую радзіму вярнуліся ў 1993-м, пасля распаду Савецкага Саюза.


ЯК сцвярджае руская прымаўка, “не место красит человека”. У маленькай беларускай вёсцы Валошчанкі пачалі спачатку. Стары бабулін дом стаў утульным сучасным жыллём, дзе збіраюцца родныя і сябры. Падабаюцца сельскі прастор і бабуліны сырнікі ды бліны з тварагом шасцігадоваму ўнуку Даніілу. Два гады таму гасцявала ў Бычыншчыне сяброўка, з якой пачалася гісторыя дружнай сям’і. Цяпер Эма жыве ў Германіі, трымаюць сувязь праз інтэрнэт.


— Мінулы год стаў для вас удалым? — цікаўлюся ў субяседнікаў.
— Канешне, у нас унучка нарадзілася, — адказваюць ледзь не ў адзін голас. — Пяты месяц Ксюшы ідзе.
— А ўраджай са сваёй зямлі багаты сабралі?
— Кожны год штосьці добра родзіць, а што горш, — гаворыць Валерый Мікалаевіч. — Агуркі парадавалі і бульба. Яблыкаў і груш хапала.
— Пакуль сілы маем, працуем, — дадае Кацярына Мікалаеўна.
У дбайных гаспадароў неўраджайных гадоў не бывае. 

Кацярына РЫНКЕВІЧ.

Фотаматэрыял К. БЛАЖЭВІЧА і з архіва сям’і ВАЛОШЧАНКАЎ.

рейтинг: 
Пакінуць каментар
Мы ў сацыяльных сетках
  • Камэнтуюць
  • Актуальна
  • Чытанае

Рэцыдыў

  • 09 ноябрь 2010, 11:17
  • 94 936
  • 0

Інвестыцыйны форум

  • 23 сентябрь 2011, 10:05
  • 72 499
  • 1

Злавілі рыбку, ды… залатую

  • 28 февраль 2011, 16:16
  • 38 291
  • 0

Пераброддзе 2012. Погляд вучонага

  • 31 август 2012, 15:19
  • 36 951
  • 0

  • 11 февраль 2011, 11:20
  • 35 673
  • 0

Кандыдатамі жадаюць стаць

  • 21 август 2012, 15:30
  • 33 883
  • 0

Вагон "вярнуўся"

  • 11 июнь 2013, 10:04
  • 0
  • 2

Пра тых, хто акты рэгіструе

  • 19 декабрь 2012, 09:24
  • 0
  • 2

Трагічны люты

  • 01 март 2011, 09:00
  • 22 904
  • 2
Курс валют НБРБ
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 21 января 2019
Василий, Виктор, Владимир, Георгий, Григорий, Дмитрий, Евгений, Емельян, Иван, Илья, Михаил, Юлиан, Василиса, Доминика

Именины 20 января 2019
Василий, Иван, Афанасий

Госці краін
free counters
Партнеры сайта