Галоўная > Сямейны лад > Саюз расіяніна і беларускі Трашчанкаў трывалы і гарманічны. Сёлета ўвосень міёрская сям’я адзначыць алавянае вяселле

Саюз расіяніна і беларускі Трашчанкаў трывалы і гарманічны. Сёлета ўвосень міёрская сям’я адзначыць алавянае вяселле


2-04-2020, 08:30. размясціў: gazeta

 Розніца рускага і беларускага менталітэтаў ніяк не ўплывае на лад і згоду ў сям’і Мікалая і Таццяны ТРАШЧАНКА. Яны разам дзясяты год, з павагай ставяцца да інтарэсаў адно аднаго, цэняць родных і блізкіх, будуюць уласны дом. 

Сямейная гісторыя пачалася на міёрскім катку. Мікалай толькі пераехаў з Расіі ў Міёры, уладкаваўся на нядаўна адчынены фізкультурна-аздараўленчы комплекс. Аказаўся дарэчы дыплом Вялікалуцкай акадэміі фізкультуры і спорту. Міярчанка Таццяна, выпускніца юрыдычнага факультэта ПДУ, працавала юрысконсультам на хлебазаводзе.


– Прыйшлі з сяброўкамі на каток. Мікалай там дзяжурыў. Так і пазнаёміліся, – расказвае Таццяна. – Першыя некалькі месяцаў былі тэлефонныя размовы. Мікалай жыў у сястры ў Чэрасах, дапамагаў ёй маленькіх дзетак даглядаць, таму часта бачыцца не выпадала. Пасля зняў кватэру ў Міёрах, сталі сустракацца. У кастрычніку 2010 года згулялі вяселле.


Менавіта старэйшая сястра Марына прапанавала брату пераехаць у Беларусь. Сама хацела тут вучыцца, таму паступіла ў Полацкі ўніверсітэт, дзе атрымала эканамічную спецыяльнасць. У студэнцкія гады сустрэла будучага мужа, з якім пасля прыехалі на Міёршчыну.


Цяпер сябруюць сем’ямі. Стараюцца сустракацца кожныя выхадныя. Сямейныя каштоўнасці для Мікалая і Таццяны на першым месцы. Часта наведваюць бацькоў у пасёлку Турычына Невельскага раёна Пскоўскай вобласці.
– Там прайшло дзяцінства мужа. Дарэчы, нарадзіўся ён у вёсцы Дворышча на Расоншчыне. Яшчэ маленькі быў, калі сям’я ў Расію пераехала, – расказвае Таццяна. – Мне падабаецца ў Турычыне бываць. Пасёлак даволі вялікі. Бацькі яго да нас прыязджаюць, яны любяць Беларусь, наш міёрскі край. Мараць пераехаць сюды, бліжэй да дзяцей і ўнукаў. Мы былі б гэтаму вельмі рады.
Як прызнаецца Таццяна, калісьці ў яе ўзнікалі думкі пае- хаць жыць у Расію. Муж пераканаў застацца. Як вучыць руская прымаўка, «от добра добра не ищут».


Мікалай працуе ў райваенкамаце. Дарэчы, армейскі вопыт у яго немалы. Пасля двух гадоў тэрміновай службы ў ракетных войсках у Ніжагародскай вобласці яшчэ тры гады заставаўся там па кантракце. Таццяна тры гады як уладкавалася юрысконсультам у водаканал. Адказвае за ідэалагічную работу на прадпрыемстве.


У вольны час Мікалай любіць парыбачыць. Таццяна аддае перавагу творчым заняткам: майструе тапіарыі, займаецца ўсходнімі танцамі ў студыі «Фазія» раённага Дома культуры. Муж і жонка падтрымліваюць інтарэсы адно аднаго. Мікалай па магчымасці прыходзіць на канцэрты, у якіх удзельнічае Таццяна. Яна на рыбалку з мужам не выпраўляецца, але калі той вудзіць непадалёку, прыносіць падсілкавацца дамашнія ласункі. Абодвум падабаюцца доўгія прагулкі з сабакам. Яшчэ агульнае захапленне – будаўніцтва дома. Пасля працоўнага дня там праводзяць шмат часу. Пытанні наконт будматэрыялаў, дызайну памяшканняў і іншыя вырашаюць разам. Умеюць знайсці прымальныя для абодвух варыянты.


Сучасны амерыканскі пісьменнік Чак Паланік пісаў, што адны людзі пакідаюць маленькі горад, каб марыць зноў туды вярнуцца, а іншыя застаюцца, каб марыць адтуль паехаць. Гэта не пра сям’ю Трашчанкаў. Мікалай і Таццяна знайшлі сваё шчасце на міёрскай зямлі і тут плануюць памнажаць сямейны дабрабыт.

Фота з асабістага архіва сям'і ТРАШЧАНКА.

Кацярына РЫНКЕВІЧ.


Вярнуцца назад