Па дыпломе Марыя Казлоўская – настаўнік пачатковых класаў, выхавацель групы падоўжанага дня. Па родзе дзейнасці – і педагог, і псіхолаг, і цырульнік, і стыліст, і шмат яшчэ хто для падапечных дзіцячага сацыяльнага прытулка, дзе працуе выхавацелем.

– Як маці дома. І апрануцца трэба дапамагчы, дзяўчаткам – прычоскі зрабіць, – знаёміць з працоўнымі буднямі. – Праводзім дзяцей у школу і забіраем пасля ўрокаў, дапамагаем рыхтаваць дамашнія заданні, арганізоўваем вольны час. Выхавацель увесь час побач з дзецьмі. Бацькі дома столькі ўвагі ім не надаюць.

Са школьнай пары Марыя Ігнатаўна не бачыла сябе нідзе, акрамя педагогікі. У жніўні 1988 года выпускніца Полацкага педвучылішча вярнулася ў родны раён. У аддзеле па адукацыі прапанавалі працаваць выхавацелем у Дзісненскай школе-інтэрнаце. Першае працоўнае месца стала пастаянным да рэарганізацыі ўстановы ў 2011 годзе. Наступныя шэсць гадоў звязаны з Цвецінскай сярэдняй школай, дзе вяла ўрокі ў вучняў-пачаткоўцаў.

– Змена месца працы стала хвалюючым перыядам у жыцці. Новыя калектыў, абавязкі, вучні, – заўважае суразмоўніца.

Калі школу зачынілі, Марыя Казлоўская вярнулася да добра знаёмых клопатаў, толькі ўжо ў дзіцячы сацыяльны прытулак. Клапоціцца пра дзяцей, якіх прызналі маючымі патрэбу ў дзяржаўнай абароне, бо ў роднай сям’і па розных прычынах ім заставацца небяспечна. Не заўсёды выхаванцы вызначаюцца належнымі паводзінамі, валодаюць навыкамі догляду за сабой, умеюць будаваць адносіны. Разам з тым пра сваю справу Марыя Ігнатаўна расказвае са святлом у вачах.

– З дзецьмі хораша. Ад іх бярэш пазітыў. Побач з імі адступаюць на другі план жыццёвыя праблемы. Мне даводзілася страчваць блізкіх, у дзіцячым асяродку справіцца з гэтым лягчэй, – дзеліцца суразмоўніца. – Дзеці – цудоўныя. Так, бываюць у іх свае «калючкі». Малых трэба разумець, слухаць, вывучаць, цікавіцца тым, што яны любяць. У любым узросце нам патрэбны бацькі, у дзяцінстве яны проста неабходныя. На жаль, не ўсе таты і мамы гэта разумеюць і за сваімі праблемамі не паспяваюць любіць малых, якія так хутка растуць. Пасля прыхо- дзяць усведамленне і шкадаванне. Хочацца сказаць бацькам нашых выхаванцаў: «Спяшайцеся любіць сваіх дзяцей!»

За 37 гадоў у педагогіцы Марыя Ігнатаўна дакладна ўпэўнілася ў тым, што выбрала сваю справу. Заўважае, што ніякай іншай работы не баіцца, але нішто  больш так не вабіць, як клопат пра дзяцей.

Кацярына Рынкевіч.
Фота аўтара.