Амаль круглы год на Міёршчыне займаюцца вапнаваннем кіслых глеб. Гэта клопат Верхнядзвінскага райаграсэрвіса, на субпадрадзе ў якога працуюць работнікі Міёрскага райаграсэрвіса.

 Як заўважыў аграном-аграхімік з упраўлення па сельскай гаспадарцы і харчаванні райвыканкама Іван Барок, унесці даламітавую муку сёлета неабходна на плошчы 1 950 га.

– Участкі вызначаюць згодна з групамі па кіслотнасці глебы, усяго іх чатыры. Сёлета глебаводы з вобласці адабралі пробы і склалі карты кіслотнасці, аграхімпашпарты палёў, што праходзіць кожныя чатыры гады. На падставе гэтых даследаванняў падбіраем участкі, – тлумачыць Іван. – У цэлым унясенне даламітавай мукі дазваляе палепшыць ураджайнасць глебы ў цэлым, паляпшаюцца яе структурныя характарыстыкі.

Найбольш пажадана вапнаваць участкі, дзе ўбраны травы або збожжавыя культуры. Дарэчы, індыкатарамі кіслотнасці глебы з’яўляюцца такія расліны як хвошч, мох, конскае і звычайнае шчаўе. Дамалітавая мука раскісляе яе і з’яўляецца добрай падкормкай для ўсіх культур.

 На гэтым тыдні ў ваколіцах вёскі Бычыншчына Мікалаёўскага сельсавета шчыравала брыгада ААТ «Міёрскі райаграсэрвіс», якім неабходна вапнаваць 951 га на Міёршчыне. Ужо апрацавалі звыш 700 га, што складае 74,3 %.

За пылам, які сцелецца ад трактара, поля амаль не відаць. Падвозіць даламітку вадзіцель Аляксандр Курловіч на МАЗе, загружае «Амкадорам» Андрэй Варонін, самая адказная місія ў Рышарда Лукоўскага. Дарэчы, ён самы вопытны механізатар у сельгаспрадпрыемстве. Летась адзначыў 75-гадовы юбілей, працоўны стаж перавысіў паўстагоддзя. Родам з Камянполля. Вучыўся на экскаватаршчыка ў Друйскім ПТВ, а пасля службы ў арміі працаваў у меліярацыі. У 1976-м перайшоў у райсельгасхімію, дзе асвоіў усю лінейку сельскагаспадарчай тэхнікі, у тым ліку трактары – ад МТЗ да Т-150.

Быў заняты на нарыхтоўцы торфу на ўчастках у Асавых, Жарсцвянцы, Белеўцах, Усаўцах. Дапамагаў чысціць свінакомплекс у Павяцці. І гэта акрамя сельскагаспадарчых работ.

 – За столькі гадоў усялякае было, – дзеліцца Рышард Казіміравіч. – Розныя работы выконваў.

Цяпер працуе на МТЗ-82, якому сямнаццаць гадоў, з яго рамонтам спраўляецца самастойна, зрэдку заручаючыся падтрымкай калег. Калі-нікалі з’яўляюцца думкі пра заслужаны адпачынак, аднак яны мімалётныя.

– А што сядзець без справы? У водпуску пабудзеш – і тое ўжо на работу хочацца, ды і здароўе падводзіць – то там закалола, то там. А калі пры справе – гэтага не адчуваеш, – сцвярджае суразмоўнік.

Спецыялісты гатовы выехаць у любую кропку раёна. Туды, дзе патрэбна іх дапамога. Яны робяць свой унёсак у павышэнне ўраджайнасці палёў, а значыць, забяспечваюць харчовую бяспеку рэгіёна і краіны.

Алена Вароніна.
Фота аутара.