У чарговай рубрыцы з нагоды 85-годдзя раённай газеты развеем міфы, якімі ахутаны прафесія карэспандэнта і дзейнасць рэдакцыі.
16. Карэспандэнту патрэбна натхненне.
Цытуем расійскага журналіста Дзмітрыя Сакалова-Мітрыча: «Самае шкоднае для рэпарцёра слова – гэта слова «натхненне». Няма ніякага натхнення і ніколі не будзе. Ёсць толькі намаганне творчага чалавека. І яго можна прыкладаць заўжды, паўсюль і з любой нагоды». У творчай прафесіі, як і ў любой іншай, перш за ўсё важныя дысцыплінаванасць і захопленасць.
17. Герой публікацыі павінен «вылучацца з натоўпу».
Зусім не абавязкова. Як заўважаў класік беларускай літаратуры Кузьма Чорны, кожны чалавек – гэты цэлы свет.
18. Размясціць матэрыял у нумары – справа некалькіх хвілін.
Пасля напісання тэкст чакае вёрстка, вычытванне на паласе, унясенне правак, падбор ілюстрацыйнага матэрыялу. Важна ўлічваць аб’ём публікацыі і адпаведнасць яе зместу тэматыцы паласы.
19. Карэспандэнт павінен быць у курсе ўсяго.
Ведае ўсё хіба толькі Вікіпедыя. Карэспандэнту важна ўмець арыентавацца ў інфармацыйным полі, знаходзіць кампетэнтных рэспандэнтаў.
20. У перспектыве журналістаў заменіць штучны інтэлект.
Нейрасеткі могуць стварыць кампазіцыйна і лагічна выбудаваныя тэксты. Аднак зрабіць іх жывымі ім не пад сілу. Публіцыстыка – гэта не толькі факты, а яшчэ і эмоцыі, якія выклікае тэкст у чытача.
Працяг будзе.
➡ Частка 2.
