Шчыра парадаваўся адкрыццю ў будынку былой Язненскай участковай бальніцы, яшчэ нядаўна адной з найлепшых у краіне, музея «Ад збожжа да каравая». Вялікі дзякуй урачу Уладзіміру Пашковічу! Буду рады, калі «ў месцы, дзе ажывае гісторыя», як пісала раёнка, стане крыху больш вядома пра папярэднікаў язненскага хлебапёка.

Яшчэ не забыты час, калі хлеб пяклі гаспадыні кожнай вясковай хаты. Але цяпер размова не толькі пра забеспячэнне самым запатрабаваным прадуктам харчавання ўласнай сям’і. Пра першую спробу арганізацыі пякарні на Язненшчыне паведамляе краязнаўца Павел Булах. Ён сведчыць, што ў пачатку 20-х гадоў мінулага стагоддзя з Петраграда ў вёску Дарожкі вярнулася сям’я Шчарбіцкіх. Тут пабудавала вялікую хату, адну палавіну якой абсталявала пад пякарню. Хлеб выпякаўся штодзённа для навакольных сялян. Будынак той на цэнтральнай вуліцы населенага пункта стаяў да апошняга часу і належаў ён Шчарбіцкім, толькі звесткі пра захапленне імі хлебапячэннем не захаваліся.

У пасляваенны час сваю пякарню-булачную на цэнтральнай сядзібе – у вёсцы Іст – у палавіне жылога дома арганізаваў саўгас «Дзісненскі». Пекарам у ёй працавала Ніна Канстанцінаўна Санько з вёскі Парадні. Няма звестак, ці займалася яна хлебам, а вось булачкі і іншае печыва ў яе атрымліваліся выдатныя і карысталіся попытам у наведвальнікаў рабочай сталоўкі саўгаса і вучняў Істаўскай васьмігадовай школы, пакуль яна дзейнічала (ліквідавана ў 2012-м).

Кандытарскі цэх працаваў непасрэдна ў Язне пры сталоўцы, пабудаванай на цэнтральнай плошчы ў 1962 годзе. Пра яго асартымент і работнікаў цяпер гаварыць цяжка, хаця само прадпрыемства грамадскага харчавання пакінула добрыя ўспаміны і ў мяне асабіста. Вядома толькі, што буфетчыцамі там працавалі Эльвіра Глебка, Надзея Маслёнак, Зоя Рагоўская, поварамі – Зінаіда Рудак, Зоя Альхімовіч і іншыя.

Па матэрыялах Паўла БУЛАХА
падрыхтаваў Леанід МАТЭЛЕНАК.

Фота для ілюстрацыі.