На фота ўдзельнік партызанскага руху на Полаччыне Міхаіл Скрыпкін, якога старажылы Міёр памятаюць як старшыню гарадскога Савета дэпутатаў. Мала хто ўспомніць, што пры разгортванні калектывізацыі ў нашых мясцінах Міхаіл Аляксандравіч узначальваў напачатку 1-ю, а затым і 2-ю Міёрскія МТС.
У пасляваенныя часы Міхаілу Аляксандравічу давялося пачынаць мірнае жыццё з чыстага ліста. Нейкі час працаваў у сістэме адукацыі на Полаччыне, стварыў новую сям’ю. Жонкай стала таксама партызанка Сцефаніда Арлова, якую ведаў па барацьбе з ворагам. Першынцам быў Уладзімір, Віктар нарадзіўся ўжо ў Ідолце.
Міхаіла Аляксандравіча накіравалі па партыйнай лініі на гаспадарчы фронт на Міёршчыну, а тут даверылі кіраўніцтва МТС. У Міёрах сям’я замацавалася ўжо пасля МТСаўскага перыяду, жыла на вуліцы Савецкай.
У час працы мэрам райцэнтра і пасля Міхаіл Скрыпкін часта сустракаўся са школьнікамі (на здымку), з моладдзю, выступаў перад камсамольцамі – удзельнікамі паходу «Дарогамі рэвалюцыйнай, баявой і працоўнай славы», дзяліўся ўспамінамі пра сваю партызанскую маладосць. Сведкай яго гутаркі з членамі ЛКСМБ, што сабраліся на турыстычны злёт у Навалацы ў 1968 годзе, стаў загадчык аддзела пісьмаў раёнкі Пётр Сушко, які нярэдка пад сваімі матэрыяламі ставіў подпіс Пётр Рамянец. І цяпер спасылка на яго даўнюю публікацыю.
… Міхаіл Аляксандравіч стаў лясным салдатам неўзабаве пасля акупацыі родных мясцін. Перажыў перыяд фарміравання асобных разрозненых груп непрымірымых змагароў з ворагам у партызанскія атрады, потым яны ўтваралі буйныя злучэнні. Удзел у баявых аперацыях вылучаў на кіруючыя пасады самых ініцыятыўных, умелых, баявітых. Запомніўся яму разгром варожага гарнізона на чыгуначнай станцыі Бычыха. Па заданні штаба брыгады потым на чале групы партызан прабіраўся з сакрэтнымі матэрыяламі праз лінію фронту. Пасля адпаведнай падрыхтоўкі вярнуўся ўжо камісарам першага атрада Беларускай партызанскай брыгады асобага прызначэння імя У. І. Леніна.
Праводзіў сходы ў вёсках, на якіх расказваў пра становішча на фронце. Трапляў у безнадзейныя сітуацыі, пасля і самому здавалася цудам, як ацалеў. Пры прарыве варожай блакады ў пачатку мая 1944-га атрымаў некалькі раненняў, прабітым аказаўся камсамольскі білет. Баявую рэліквію і цяпер можна пабачыць у раённым музеі.
Фота з архіва Сяргея ЖАБЕНКА.
Леанід МАТЭЛЕНАК.
Чытайце цалкам у № 27 раённай газеты, электронны варыянт тут.
