Працаваць сацыяльным работнікам — асаблівае прызванне. Чалавек павінен мець цярпенне, умець выслухаць і спачуваць, з увагай адносіцца да тых, з кім судакранаецца кожны тыдзень, а часам і штодзень. Часта дасылаюць нам пісьмы са словамі падзякі тыя, за кім даглядаюць жанчыны ці іх сваякі. Не выключэнне і чарговыя партрэты дзвюх сацыяльных работніц Аксаны Іванаўны Ліманоўскай і Іны Аляксандраўны Юшкевіч.

Пра Аксану Іванаўну расказвае пенсіянерка Зоя Ізаітка з в. Іст. Піша, што заўсёды з нецярпеннем чакае прыходу гэтай чулай жанчыны. Наведваецца яна да пенсіянеркі два разы на тыдзень, а калі патрэбна — часцей: прыносіць прадукты з магазіна, наводзіць парадак у хаце, даставіць лекі з ФАПа і шмат іншага. Руплівая і працавітая жанчына заўсёды падтрымлівае пенсіянерку добрым словам, спагадлівасцю і душэўнасцю.

Аксана Іванаўна выхоўвае дваіх дзяцей. Дзень плануе так, што на ўсё хапае часу: сабраць і выправіць у школу дзяцей, справіцца з хатняй гаспадаркай, і за 10-15 кіламетраў спяшаецца да сваіх падапечных.

Іна Аляксандраўна Юшкевіч жыве ў Язне. Абслугоўвае людзей сталага ўзросту. У прыватнасці, шчырую падзяку выказваюць ёй сем'і Трыфанавых і Шчарбіцкіх за догляд бацькоў — Н. В. Шчарбіцкага, які жыве ў Канцэраве, і М. М. Марозавай, якой нядаўна не стала. Сацыяльны работнік дабіраецца ў суседнюю вёску да падапечнага на веласіпедзе, калі дазваляе надвор'е, часам пешшу ці на рэйсавым аўтобусе.

Жанчынам, у сувязі з надыходзячым святам, жадаюць падапечныя і іх сваякі сямейнага  дабрабыту, моцнага здароўя, аптымізму, упэўненага погляду ў будучыню, вялікага душэўнага шчасця, каб заўсёды ім у вокны свяціла яркае вясенняе сонейка!

Падрыхтавала Вольга ВІШНЕЎСКАЯ.