Насычаным выдаўся год у метадыста па традыцыйнай культуры Міёрскага РДК Дзіяны МАЛЯЎКА. Дайшла да фіналу ХХХ Міжнароднага конкурсу выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск-2021». Заняла другое месца на абласным конкурсе «Песні юнацтва нашых бацькоў». Была адной з галоўных салістак на сцэне «Дажынак-2021» у Шуміліне. Разам з тым «зоркай» сябе не лічыць, падкрэслівае, што ёсць куды больш таленавітыя за яе. Сама проста займаецца любімай справай. 

Ужо ў тры гады Дзіяна Маляўка натхнёна спявала «Зимний сон» Алсу. З пачатковых класаў выступала на школьных мерапрыемствах, удзельнічала ў аглядах-конкурсах мастацкай творчасці. Дзявяты клас скончыла бенефісам, на якім спявала для родных, настаўнікаў, аднакласнікаў, сяброў, і паступіла ў Наваполацкі музычны каледж на спецыяльнасць «Народны хор».

 
Самы яркі ўспамін з вучобы – выступленне на міжнародным конкурсе-фестывалі славянскай народнай песні «Опцінская вясна», што праходзіць у Расіі. Тады ў сваёй узроставай катэгорыі заняла трэцяе месца. У ліку членаў журы была заслужаная артыстка Расіі Вольга Кармухіна. Дыплом юнай спявачцы ўручаў вядомы аўтар-выканаўца Сяргей Трафімаў.
Пасля каледжа Дзіяна ўладкавалася ў Міёрскі раённы Дом культуры. Працу сумяшчала з вучобай на завочным аддзяленні Інстытута культуры. У мінулым годзе атрымала дыплом аб вышэйшай адукацыі.

Незвычайны голас мае

Артыстка прызнаецца, што некалі камплексавала з-за свайго нізкага голасу.

 
– Як правіла, жанчынам больш уласцівы высокія галасы, – гаворыць яна. – Пасля хтосьці сказаў, што ў гэтым мая адметнасць. Выкладчыкі ў каледжы здзіўляліся, як магу нізка спяваць і пры гэтым камфортна сябе адчуваю.
Любоў да музыкі бярэ выток з сям’і. Бацькі Генадзь Віктаравіч і Святлана Уладзіміраўна выступалі за Наўгародскі СДК на аглядах-конкурсах мастацкай творчасці. У ансамблі «Талака» спявае дзядзька Валерый Бруйко – стрыечны брат маці. Атрыманыя ў спадчыну артыстычныя здольнасці і вакальныя дадзеныя Дзіяна пастаянна развівае.

Абласныя і рэспубліканскія конкурсы, канцэрты ў РДК, святы вёсак. У розных месцах і на розных пляцоўках выступае Дзіяна Маляўка. Дзе падабаецца больш?
– Галоўнае не тое, на якой сцэне спяваеш, а тое, як цябе прымаюць гледачы. Энергетыку залы адчуваеш нават не па апладысментах, а па ўсмешках, па эмоцыях, што чытаеш на тварах. Падтрымка гледачоў вельмі важная. Іх прызнанне – найлепшая ўзнагарода, – адзначае артыстка. – Спяваць трэба не толькі голасам, а яшчэ – душой. Гэтаму вучылі і ў каледжы, і ў інстытуце. Важны тэхнічны складнік: апаратура, мікрафон і так далей. Трэба выконваць кампазіцыю прафесійна. Аднак, каб здзівіць гледача, заслужыць яго любоў, гэтага недастаткова. Песню трэба пражываць, пранікацца ёй.

 
Асабліва блізкія Дзіяне народныя кампазіцыі. Выконваць іх – асалода. Самастойна вучыцца эстраднаму вакалу. Прыкладамі моцнага жаночага вакалу для яе з’яўляюцца Ціна Караль, Ані Лорак, Наргіз. Што да музычных густаў, тут пастаянства няма: ад класікі да шансону. Плейліст фарміруе пад настрой.

Без сцэны і мелодый сябе не ўяўляе

Музыка акружае Дзіяну паўсюль. За хатнімі клопатамі ў бацькоўскім доме ў Наўгародах, па дарозе на працу ў Міёры, падчас прагулак па гарадской набярэжнай слухае мелодыі, сугучныя са струнамі сваёй душы.
– Музыкай жыву, – гаворыць яна. – Калі б не паступіла ў музычны каледж, нават не ведаю, дзе б яшчэ магла вучыцца і ў чым сябе праявіць.

 
У кола прафесійных абавязкаў, акрамя ўдзелу ў канцэртах, уваходзіць падрыхтоўка святочных мерапрыемстваў. Напачатку напісанне сцэнарыяў для Дзіяны было справай малазразумелай і складанай. Цудоўнай настаўніцай у гэтым стала Вольга Борская. Ахвотна дзялілася сакрэтамі майстэрства, падказвала свае і падтрымлівала ідэі маладой калегі.

 
Самым прыемным у прафесіі для Дзіяны застаюцца выступленні на сцэне. Калі яна адзін на адзін з залай, дорыць пранікнёнае выкананне і атрымлівае ў адказ цеплыню ў вачах гледачоў і музыку іх шчырых апладысментаў.

Кацярына РЫНКЕВІЧ

Фотаматэрыял з архіваў рэдакцыі і Дзіяны МАЛЯЎКА