Сярод землякоў, ушанаваных у савецкі час высокімі ўзнагародамі, вельмі мала шафяроў. У іх ліку Яўген МАЛЕЦКІ. За час працы ў раённым аб’яднанні «Сельгасхімія» адзначаны двойчы – ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга і «Знак Пашаны». Яўген Казіміравіч жыве на ціхім завулку ў прыватным сектары райцэнтра. На пенсію выйшаў у прадугледжаным тады законам 60-гадовым узросце, бо стала сур’ёзна падводзіць здароўе. Пасля перажыў два інсульты. Цяпер ён інвалід першай групы. Нямала часу праводзіць на ложку, ля якога пастаянна стаіць інвалідная каляска.

– Нарадзіўся ў Дубашынскім Двары, вучыўся ў Міёрскай сярэдняй школе, – апавядае пра сябе ветэран. – У школу ДТСААФ у Шаркаўшчыне накіраваў ваенкамат. Хаця да службы ў арміі справа не дайшла: як адзіны сын даглядаў маці, і сам стварыў сям’ю, у ёй ужо выхоўваліся двое дзяцей.

Пасля вучобы ўладкаваўся ў БМУ меліярацыі, база якой размяшчалася ў суседняй вёсцы Клётаў Двор. Працаваць пачаў на магутным гусенічным трактары С-100, такія машыны выкарыстоўваліся як бульдозеры і карчавальнікі. Работы хапала пры разраўноўванні кавальераў пасля пракладкі асушальных каналаў, пры правядзенні культуртэхнічных работ на палях, у тым ліку зборы вялікага камення. Гэтым займаўся і на ўгоддзях саўгаса «Міёрскі». Нават выраўноўваў плошчу пад бетонную ўзлётную паласу будучага аэрадрома.

Не надта змяніўся профіль дзейнасці, калі праз паўтара года перайшоў у сельгасхімію. Там атрымаў трактар Т-150, затым «Кіравец». Абодва магутныя, іх таксама накіроўвалі пераважна ачышчаць палі ад камення, на ворыва, апрацоўваць зямлю. Хаця даводзілася выконваць транспартныя і іншыя работы.

Пастаяннымі перавозкамі заняўся, як перасеў у канцы 70-х гадоў на грузавую машыну. Далёка не новым быў той першы для яго ЗІС-150, ды і наступны КамАЗ, затое справа па душы. І магчы- масць зарабіць больш, што таксама немалаважна. Для сябе выпрацаваў тактыку: да аўтамабіля прыходзіў як мага раней, каб правесці тэхабслугоўванне і заправіцца, затым хутчэй скіравацца ў рэйс, – тады не трэба доўга стаяць у чарзе перад пагрузкай. Грузаў хапала, з мінеральнымі ўгнаеннямі ездзіў ва ўсе гаспадаркі раёна, як пачыналася ўборка – дастаўляў з калгасаў зерне і бульбу, перавозіў буракі, зімой больш за ўсё займаўся тарфакрошкай. Здараліся і іншыя паездкі. Пры гэтым часта загружаўся на ноч, каб раніцай адным з першых выехаць за вароты.
Адказнасць, стараннасць, дасягненні цаніла кіраўніцтва.

– Проста трэба працаваць, – лічыць Яўген Казіміравіч. Дадае, што сумленнымі былі і вадзіцелі Анатоль Садоўскі, Арнольд Рымдзёнак, Альфонс Латышонак і дзясяткі іншых, – аўтапарк сельгасхіміі быў вялікім. Пра асновы шафёрскага майстэрства нешматслоўны: «Трэба добра ведаць тэхніку, клапаціцца пра яе і акуратна ездзіць».

– Аўтапарк сельгасхіміі меў каля сотні грузавых аўтамашын і з дзясятак спецыяльных, – узгадвае тагачасны кіраўнік службы аўтаперавозак Міхаіл Пальчэх. – Выдатных працаўнікоў сярод вадзіцеляў налічвалася нямала. Яўген Малецкі ніколі не адмаўляўся ад далёкіх рэйсаў, яму давяралі паездкі па гарадах Расіі і іншых рэспублік. Асаблівых поспехаў дабіваўся на перавозцы тукаў і тарфакрошкі.

Даводзілася вадзіцелю буксаваць на гразкіх дарогах, выпраўляць паломкі ў зімовую сцюжу, начаваць у кабіне. Пасля ліквідацыі сельгасхіміі калясіў на фуры па дарогах Францыі, Галандыі, Бельгіі, Іспаніі, Германіі, Румыніі, Польшчы, Расіі і іншых краін. Працаваў у прадпрымальніка. Пакуль хваробы ног не нагадалі пра перанесеныя перанапружанне і халады.

Фота аўтара.

Леанід МАТЭЛЕНАК.