«Гэта было маё хобі, і я вырашыла далей атрымліваць асалоду ад жыцця», – тлумачыць свой выбар прафесіі Дар’я Пажарская. З малых гадоў захопленая танцамі, цяпер яна вучыць майстэрству зладжаных рухаў выхаванцаў дзіцячай школы мастацтваў.

Рух для Дар’і – асалода. Ёй складана доўга заставацца на месцы. Заўважае, у першыя месяцы працы з-за сваёй няўседлівасці, адкуль вынікае няўважлівасць, давялося шэсць разоў перапісваць журнал.

У Міёрскую дзіцячую школу мастацтваў Дар’я Пажарская трапіла па размеркаванні. Выбіраючы паміж Віцебскам, Глыбокім і Міёрамі, выпускніца Віцебскага дзяржаўнага каледжа культуры і мастацтваў спынілася на нашым райцэнтры, што суседнічае з родным Браславам.

– Планавала застацца ў Віцебску, затым абставіны змяніліся. У Міёрах раней даводзілася бываць толькі аднойчы: гуляла з сябрамі па набярэжнай. Цяпер прыязджаю на работу з Браслава на грамадскім транспарце, – расказвае суразмоўніца. – Пакуль вучылася, падпрацоўвала ў школе мастацтваў у Віцебску. Таму сюды на працу выйшла з пэўным вопытам. Знайшлі агульную мову са старэйшай калегай Аляксандрай Катышавай. Удзячна ёй за падтрымку і разуменне.

У Дар’і каля 60 выхаванцаў. Вучні з першага па шосты клас. Першакласнікаў набірала сама. Займаецца з дзецьмі сучаснымі танцамі.
– У каледжы розныя танцы вывучалі: народныя, бальныя, класічныя… Аднак мне бліжэй за ўсё сучасная харэаграфія, – адзначае педагог. – Займалася ў харэаграфічных студыях у каледжы. З калектывам удзельнічалі ў конкурсах, што праходзілі ў Гомелі, Брэсце, Мінску, Маскве, Смаленску.

Цяпер Дар’я за кулісамі назірае за выступленнем сваіх выхаванцаў. Заўважае, што хвалюецца больш за дзяцей.
– Іх настройваць не трэба: малыя самі па сабе смелыя, а ў старэйшых ужо ёсць вопыт, – гаворыць яна. – Дзеці – цудоўныя. Заняткі з імі дораць усмешку. 

Кацярына РЫНКЕВІЧ.

Фота Казіміра БЛАЖЭВІЧА.