Спроба пяра
Первые стихи автор написал в 9 лет. Совсем юным он рассуждал на недетские темы: о смысле жизни, о том, какая у него замечательная семья, о природе. Сейчас Александр учится в 7 классе Дворносельской ДС-СШ. Предлагаем на суд читателя некоторые его работы.
Зимний день
Что-то щиплет за нос
И изумруд глаза слепит.
Под хрусталём
Всю зиму славную
Речушка маленькая спит.
Бегут лучи
От солнца красного
По пуху белой пелены земли.
Мороз сковал все реки быстрые
До тёплой будущей весны.
Первые
стишки
Я мал ещё и в дальних странах
не был,
Но знаю точно я про то,
Что хорошо под эти небом
С моей весёлою семьёй.
И вмиг обиды все растают,
И я обидчиков прощу!
Летит душа поближе к раю,
Душа летит — и я лечу!
(4 класс).
Жизнь не игра
Вся жизнь — игра, и люди
в ней — актёры…
Нет, не игра, и мы
не исполняем роли.
Мы проживаем жизнь,
И надо так прожить,
Чтобы в конце заметить:
то, что было, —
С любой игрою не сравнить!
Воблакі
То белая вата,
То шэрая цень,
Ляціце кудысьці
Цалюсенькі дзень.
То плачаце вы,
То з сонцам гуляеце.
То дождж або снег
На зямлю пасылаеце.
Вашы верныя сябры —
Птушкі ды вецер,
Ляціце кудысьці
Вы з імі па свеце.
(6 клас).
Город-призрак
Солнечный день, смех детей во дворах,
Бабки на лавочках, клумбы в цветах…
Вечер, и ночь, вот уже и светает…
Яркий свет, звон стекла, сирены завывают…
Утро, военные, кран, саркофаг…
Ужас и шрамы во многих сердцах…
Больше здесь нет ни души…
Только лишь знак радиации
И облако смерти в городе-призраке
Будут столетие, вдали от цивилизации!
(7 класс).
Ветэран
Гэты чалавек такі ж просты, як і мы, але ён, не шкадуючы сябе, абараняў нашу Радзіму.
Цяпер ён стары, але яго позірк такі, як і раней. Ён змяшчае ў сабе непакорнасць, моц, смуту і зусім процілеглае: дабрыню, ласку і радасць. Ён быў дужым і шыракаплечым хлопцам. Гады ўсё змянілі… Моц паступова знікала, плечы апусціліся. Гэтыя вялікія худыя рукі стваралі будучыню не для сябе — для іншых. Калісьці чорныя густыя валасы ператварыліся ў белыя і парадзелыя. На зморшчаным твары пакінулі свой адбітак часы радасці і смутку. Яго вочы бачылі шмат таго, пра што можна расказваць гадзінамі…
Матуля
Матуля — гэта не проста першае слова, якое кажа чалавек, а самы неацэнны скарб, што ў яго ёсць.
Напэўна, зараз ніхто не згадае, як вучыўся хадзіць і, зрабіўшы некалькі крокаў, падаў. Матуля з усмешкай брала цябе на рукі і казала: "Нічога, яшчэ навучышся". І з'яўлялася жаданне спрабаваць яшчэ. З такой самай усмешкай яна ў цяжкую для цябе хвіліну прытуліць да сэрца і ціха скажа: "Не хвалюйся, я з табой".
А гэтыя вочы… Ніколі ў матуліных вачах не бачна стомы ад усёй той работы, што яна зрабіла. У гэтых вачах толькі вечны, нястомны агеньчык радасці, які дапамагае нам верыць у сябе і ніколі не здавацца.
Матуліны рукі… Пяшчотныя, далікатныя рукі аберагалі нас, падхоплівалі, калі мы спатыкаліся на жыццёвым шляху.
А бывае, стомленая працай, матуля прысядзе на крэсла, і не заўважыць, як задрэмле. Ці зусім не прысядзе, нават на хвілінку.
Шануйце сваіх матуль, часцей кажыце ім цёплыя словы сваёй любові, дапамагайце і, самае галоўнае, беражыце маці, таму што яна ў вас адзіная.
А шчасце маці ў тым, каб яе дзеці былі шчаслівымі…
(Студзень 2013 г.).
