Акушэрка Святлана Сіпавічус лічыць, што ёй пашчасціла працаваць у радзільным аддзяленні Міёрскай ЦРБ. Прыехала сюды па размеркаванні ў 2001 годзе, месца працы з таго часу не змяняла.

Кім заўгодна, але толькі не медыкам бачыла сябе Святлана ў юнацтве. Настаўнік, псіхолаг, швачка, кравец і шэраг іншых прафесій разглядала ў якасці варыянта.

– Пра тое, што мне трэба быць медработнікам, увесь час гаварылі бацькі. Не ведаю, чаму яны так лічылі. Можа быць, з-за майго спакойнага і добразычлівага характару, – разважае суразмоўніца. – Паступіла ў медкаледж у Полацку на спецыяльнасць «сястрынская справа». Падчас вучобы перавялі на «фельчарска-акушэрскую справу», праходзіла па балах. Родам я з Шаркаўшчыны, а размеркаванне атрымала ў Міёры. Пашчасціла трапіць у радзільнае аддзяленне.

Як заўважае Святлана, з першых дзён работы адчувала сябе ўпэўнена, бо ў каледжы атрымала грунтоўныя тэарэтычныя веды і практычныя навыкі. Сотні немаўлят прыняла за гады працы і разам з тым адзначае, што кожныя роды – гэта асобная гісторыя. Па-ранейшаму з’яўленне на свет немаўлят выклікае пяшчоту ў яе душы і слёзы радасці ў вачах.
Маладых маці Святлана вучыць спавіваць дзетак, правільна прыкладаць да грудзей, гатаваць сумесі для кармлення.

– Цяпер ужо ні ў якай справе, акрамя акушэрства, сябе не ўяўляю. Можа быць, магла б фельчарам на «хуткай» працаваць. А вось весці прыём з урачом зусім не маё. Мне патрэбны стасункі з пацыентамі – заўважае акушэрка вышэйшай катэгорыі. – На роды ў Міёры едуць матулі з Глыбокага, Браслава, Шаркаўшчыны. Просяцца да нас, бо тут у параўнанні з Наваполацкам, дзе вялікі паток пацыентаў, больш увагі кожнай жанчыне.

Сваіх дачку і сына Святлана таксама нараджала па месцы працы. З усмешкай заўважае, што нават сама камандавала працэсам. Дзеці ўжо дарослыя. Дачка выкладае анлайн, сын служыць у раённым аддзеле па надзвычайных сітуацыях. Муж і дзеці штораз віншуюць з прафесійным святам. Атрымлівае віншаванні ад калег, а яшчэ ад матуль, чыім дзеткам дапамагала з’явіцца на свет.