За 85 гадоў, што існуе Міёрскі раён, змяняліся пакаленні, якія пісалі яго гісторыю. Непахіснымі заставаліся традыцыі і мэты – жыць у міры, апрацоўваць зямлю, шанаваць продкаў, выхоўваць дзяцей і верыць у светлую будучыню. Пра юбілейную дату газета расказвае праз лёсы і працоўную дзейнасць равеснікаў раёна. Першая наша гераіня – колішні намеснік старшыні райвыканкама – загадчык аддзела эканомікі Раіса Шульга.

Працоўны шлях ураджэнка вёскі Кавалькі Даўгінаўскага сельсавета Раіса Шульга пачынала ў мясцовым калгасе «Савецкая Беларусь». Ёй было ўсяго шаснаццаць, калі ўзялі на работу касірам. Цяпер здзіўляецца, як маглі даверыць дзіцяці працаваць з грашыма, аднак гэта і стала стартам у эканамічную галіну.

У хуткім часе калгас увайшоў у склад сельгасарцелі імя Чапаева. Раіса Уладзіміраўна ўжо скончыла курсы бухгалтарскага ўліку пры Інстытуце механізацыі сельскай гаспадаркі, а пасля Полацкі сельскагаспадарчы тэхнікум. Тут была памочнікам бухгалтара. Старшыня Акім Чувікаў заўважыў маладую перспектыўную супрацоўніцу і прызначыў кіраўніком бухгалтарскай службы.

– Упор у калгасе рабілі на жывёлагадоўлю і на ільнаводства. Мы «вырасцілі» Героя Сацыялістычнай Працы са звеннявой Леакадзіі Зімнік, хадзіла ў перадавіках палявод Еўдакія Тамашэвіч, – прыгадвае суразмоўніца. – Гэты перыяд запомніўся актыўным развіццём: будаваліся мехмайстэрні, фермы, склады. Калгас імя Чапаева быў у перадавых у раёне дзякуючы кіраўніку.

Па яе словах, ён сумленна працаваў і таго ж патрабаваў ад сваіх падначаленых. Да нарады паспяваў аб’ехаць усе фермы, заглянуць у поле, каб пасля падрабязна разабраць усе недахопы са спецыялістамі.

– Я ўдзячна Акіму Аляксеевічу за тое, што навучыў мяне працаваць, прывучыў да дысцыпліны. Імкнуўся, каб не толькі гаспадарка знаходзілася ў ліку перадавых, але і мы, спецыялісты. Парадак павінен быў панаваць паўсюль, – расказвае жанчына. – Сам не піў і не вітаў п’яніц. Любіў тых, хто шчыраваў у рабоце, і ўсебакова іх падтрымліваў. Напрыклад, калі прыязджаў рэвізор, сам прасіў дасканала праверыць бухгалтарскую работу, а потым разбіраўся з кожным пунктам, абараняючы нас.

У 1976 годзе Раіса Уладзіміраўна разам з мужам Уладзімірам Ануфрыевічам пераехалі ў Міёры. Ён з брыгадзіра, а пасля сакратара партыйнай арганізацыі вырас тут да спецыяліста ўпраўлення сельскай гаспадаркі, які прадстаўляў мясакамбінат. Яна апошнім часам працавала ў калгасе эканамістам, а ў райцэнтры ўзначальвала планавую камісію упраўлення па сельскай гаспадарцы, пасля ў фінансавы аддзел райвыканкама. Некаторы час курыравала сельскія саветы ў якасці інструктара, затым на працягу амаль дваццаці гадоў была намеснікам старшыні райвыканкама па эканоміцы. На той час ужо была прафесіяналам у сваёй справе, мела вышэйшую адукацыю. Заўважае, што на кожным месцы работы ёй шанцавала з кіраўнікамі, хаця нюансаў таксама хапала.

– Курыравала гандаль, прамысловасць, бытавую сферу. Рыхтуючы даклады да пасяджэнняў бюро райкама партыі ці райвыканкама аб дзейнасці прадпрыемстваў, неабходна было ўнікнуць у іх спецыфіку. Для гэтага выязджала на вытворчасць, – распавядае пра былыя справы Раіса Уладзіміраўна. – Заўсёды рабіла так: спачатку пыталася ў кіраўніка, што ў іх дзейнасці можна выдзеліць добрае, а толькі потым разам разбіраліся, якія пытанні неабходна вырашыць. Без крытыкі таксама не абыходзілася.

Па словах былога намесніка райвыканкама, даводзілася павялічваць выпуск хлеба на хлебазаводзе, бо 30 тон прадукцыі не хапала з улікам таго, што ёй насельніцтва карміла жывёлу. З’яўляліся навінкі на кансервавым заводзе. Пашыраў лінейку прадукцыі мясакамбінат. Развівалася сетка комплексна-прыёмных пунктаў і спектр іх паслуг. Запатрабаваны былі рамонт адзення, мыццё бялізны. Увогуле, усё гэта стала магчымым пры падтрымцы мясцовых улад.

Было няпроста. Аднак Раіса Шульга адчувала сябе ўпэўнена, бо ўсё можна спазнаць і ўсяму навучыцца, калі ёсць жаданне. Даўно на пенсіі, аднак па-ранейшаму цікавіцца, як ідуць справы на прамысловасці і ў гаспадарках. Чытае раённую газету. З хатнімі клопатамі спраўляецца самастойна, дапамагае сацыяльны работнік. Наведваюцца ў госці сын Анатоль і дачка Жанна, дзве ўнучкі з праўнукам і праўнучкай.

Аналізуючы сённяшні дзень, Раіса Уладзіміраўна падкрэслівае: жыць стала лепш, усё неабходнае можна купіць, галоўнае – каб панаваў мір на зямлі. 

Алена ВАРОНІНА.
Фотаматэрыял з архіва рэдакцыі.