Спаўняецца 40 дзён, як закончыўся жыццёвы шлях майго сябра і калегі Андрэя Фёдаравіча Стрыжонка: пэўны час мы побач працавалі на Міёрскім маслазаводзе, які потым стаў вытворчым участкам Полацкага малочнага камбіната.

 Дык вось, Андрэй Фёдаравіч не мясцовы жыхар, ён нарадзіўся на Ушаччыне ў 1931 годзе. У гады вайны тыя мясціны сталі партызанскім краем, дзе асабліва лютавалі захопнікі, разам з землякамі ён перажыў страшэнны час акупацыі і неймаверны голад. Усе дакументы згарэлі ў час блакады, а калі іх аднаўляў, урачы не паверылі ва ўзрост схуднелага юнака і "памаладзілі" на два гады-зрабілі запіс, што нарадзіўся ў 1933-ім. Ды і пасля вайны было не проста, а таму перабраўся да нас у Міёры, бо ў Заходняй Беларусі з харчамі было лягчэй.

Працоўную дзейнасць на Міёршчыне пачаў трактарыстам у 2-й МТС, ды затрымаўся там нядоўга. У пачатку 1958-га ўладкаваўся дызелістам на маслазаводзе. Пазней шафярыў у іншых арганізацыях, і ўсё ж большая частка працоўнага стажу звязана з работай вадзіцелем на грузавой машыне і малакавозе менавіта на гэтым прадпрыемстве. У 1982 годзе Андрэй Фёдаравіч адолеў курсы машыністаў кацельняў і ўжо не мяняў рабочае месца да выхаду на пенсію, хаця дадаткова выконваў іншыя абавязкі, напрыклад, даглядаў каня.

У маёй памяці Андрэй Фёдаравіч застанецца вельмі працавітым чалавекам, надта сумленным і справядлівым. Ён заўсёды быў гатовы падтрымаць словам і справай калег, пры патрэбе — замяніць на рабоце. Калі неяк калектыў не спраўляўся з планамі, нават ставіў пытанне перад кіраўніцтвам аб памяншэнні заробку. З ім заўсёды можна было пагаварыць "па душах", бо ўмеў выслухаць, выказаць слушную параду. Яго памяці я прысвяціў вось гэты верш.

Возник в думах зов

Вспомнить друга Андрея.

Добряк без грехов

Был во всём нас мудрее.

С украденным детством

Военной эпохой

По жизни шёл честно

Другим на подмогу.

Трудился без лени

На благо Отчизны,

Свой опыт коллегам

Дарил бескорыстно.

Для славных соседей

Являлся кумиром.

Любил гостей встретить

В уютной квартире.

Друзья уважали

Порядочность друга —

Отсутствие жалоб

На жизнь и недуги.

Свой жизненный путь

Прошагал он достойно.

Храним в душах грусть

Мы с родными безмолвно.

В молчании скорбном

Уверены люди:

Суд в мире загробном

Предвзятым не будет.

У строгой Фемиды

Для всех есть вердикт:

"Ничто не забыто,

Никто не забыт".

Укрыла земля

Добряка мягким пухом.

Запомнят друзья

Навсегда щедрость друга.

Мікалай СУШКО.