Авторизация
 

Міёрскія школьнікі пабывалі ў Польшчы

 Мая субяседніца – выкладчык дзіцячай школы мастацтваў Галіна ГРАБОЎСКАЯ. Яна вазіла ў падарожжа ў Польшчу 20 дзяўчынак і 7 хлопчыкаў ва ўзросце ад 12 да 16 гадоў.

– У суседняй краіне дзейнічае грамадская арганізацыя «Палессе-Усход» (Fundacja «Polesie-Wschod»), якая аб’ядноўвае ўраджэнцаў Браслаўшчыны (Міёры калісь уваходзілі ў склад Браслаўскага павета). Некаторыя з іх уладкаваліся там да ці падчас вайны, іншыя сталі рэпатрыянтамі пасля заканчэння інстытутаў. Усе зведалі настальгію па радзіме, – расказвае Галіна Грабоўская. – Я наведвала сваіх родных і выпадкова натрапіла на актывістаў, якія арганізоўвалі паездкі ў Польшчу для беларускіх дзяцей. Тады «фундацыю» ўзначальвала Генавефа Арцімовіч з Рацібужа, вечны супакой яе светлай памяці. Гэта настаўніца, прафесар матэматыкі, у свой час атрымала адукацыю ў Ленінградзе. Грамадскай працы яна аддала два дзясяткі гадоў.


 Цяпер яе справу працягвае Міраслава Канішэўска з Гданьска, карэнная полька, хімік-біёлаг па адукацыі, такая ж энергічная грамадская дзяячка і аптыміст. У 58 гадоў дадаткова пачала вывучаць англійскую мову. З нашай дапамогай крыху запомніла і беларускую. Каб сёлетняя паездка адбылася, яна год збірала сродкі сярод спонсараў, бо дзяржава такія мерапрыемствы не фінансуе. А потым два тыдні водпуску арганізоўвала экскурсіі па краіне для нашых дзяцей. Сцвярджае, што гэтая нялёгкая і адказная справа прыносіць ёй маральнае і душэўнае задавальненне. Але ж якая нагрузка! Вялікі дзякуй Міраславе!


Для мяне падрыхтоўка да паездкі пачалася год таму з фарміравання групы жадаючых. Хаця мерапрыемства апекаваў касцёл, веравызнанне не ўлічвалася. Штотыднёва дзеці збіраліся на заняткі па вывучэнні польскай мовы, каб маглі самастойна вырашыць найбольш запатрабаваныя пытанні: набыць білет, зрабіць пакупку, задаволіць бытавую патрэбу, распытаць пра дарогу, калі заблукаюць.


У далёкі шлях адправіліся камфартабельным аўтобусам з Мінска. Бацькі аплацілі толькі дарогу юных турыстаў. У іх потым кожны дзень былі па 3 – 4 экскурсіі, пешшу адольвалі не менш за 20 кіламетраў. Усе пераканаліся, што турызм – гэта нялёгкі занятак, хаця ў цэлым наша праграма насіла пазнавальна-забаўляльны характар. Задаволена, што ўсе падапечныя вытрымалі выпрабаванне.


У Варшаве адразу наведалі палац Вілянова, калісь летнюю рэзідэнцыю караля, неймаверным чынам трапілі нават на экскурсію ў палац прэзідэнта, хаця звычайна зрабіць гэта няпроста.


 Потым прыпыніліся ў кангламераце гарадоў Гданьск – Гдыня – Сопат, граніца паміж якімі ўжо сцёрлася. Шчырае здзіўленне пакінуў музей Другой сусветнай вайны, запомнілася экскурсія на Вестэрплац, дзе прагучалі яе першыя стрэлы, пабывалі на арганным канцэрце ў касцёле – катэдры Аліўскай.


Уразілі замак крыжаносцаў у Мальборку, куды скіраваліся пасля абеду ў суправаджэнні прэзідэнта горада, генеральная рэпетыцыя ў тэатры (на яе гледачоў таксама звычайна не пускаюць, а нашым дзецям нават прапанавалі прымерыць сцэнічныя касцюмы), «Балтыйская опера», заапарк. Сустракаліся са школьнікамі, дзе дэлегацыі дэманстравалі традыцыі і культуру сваіх краін. Там беларускія вершы чытаў апрануты ў вышыванку Кірыл Шульга.


Здавалася, не пашанцавала з паездкай у Хель – на пясчаную касу ў Балтыйскім моры: да берага наблізіліся мядузы. Але яны зноў вярнуліся ў глыбіню, а дзеці пакупаліся і пазагаралі.


 Запамінальнай стала паездка ў этнарэгіён Кашубы, дзе размаўляюць на мясцовым дыялекце, які нават палякі не надта разумеюць. Зноў музеі, экскурсіі, знаёмства з прыродай, звычаямі і традыцыямі, вячэра пры свечках. На высокай гары пабывалі на дагледжаных могілках савецкіх салдат, запалілі лампадку ля помніка, ушанавалі памяць воінаў хвілінай маўчання.


Усе падзеі паездкі прыгадаць няпроста, іх вельмі шмат. Галоўнае – усюды нас сустракалі вельмі гасцінна, дэманстравалі паважлівыя адносіны да Беларусі. Многія палякі наведваюць нашу краіну, у прыватнасці для лячэння. Нашых дзяцей суседзі называлі залатымі, бо яны паводзілі сябе культурна, акуратна, уважліва слухалі экскурсаводаў, былі дружнымі, падтрымлівалі адзін другога. Відэафільм, у якім Ігар Баран дае інтэрв’ю, глядзіце на Ютубе.
Для тых, хто збіраецца наведаць суседнюю краіну, парада пры падборы падарункаў: там цэняць беларускі лён.

Каментарыі ўдзельнікаў паездкі
Сямікласніца Дар’я Матэленак:
– Запомніўся самы вялікі ў свеце крыжацкі замак у Мальборку, велічны знешне і прыгожы ўнутры – захаваліся маляўнічыя фрэскі. Уразіла, што шмат стагоддзяў таму ў ім былі падлога з падагрэвам, ліфт для падачы страў і іншыя зручнасці.
У музеі Другой сусветнай вайны нам расказвалі, што вытрымалі краіна і людзі ў час нямецкай навалы. Там шмат розных экспанатаў. А колькі ў адной з кампазіцый здымкаў загінулых!
Белы пясок пляжаў Хеля, жывёлы ў заапарку, якіх пабачыла ўпершыню… Ёсць што ўспамінаць.
Дзевяцікласніца Вераніка Шамёнак:
– Найперш перад вачыма паўстае старая частка Гданьска з портам, умацаваннямі і гандлёвымі радамі. Запомніліся арыгінальныя ўзоры вышыўкі, як знаёміліся з кашубамі. А яшчэ музычныя інструменты – доўгія трубы ці жэрдкі з рознымі бразготкамі і страшэннымі маскамі: імі стукалі па падлозе, каб моцным грукатам пужаць і адганяць нячысцікаў.
– Спатрэбілася польская мова, якую вывучалі перад паездкай? – спытаў у дзяўчат.
– Толькі для высвятлення самых простых пытанняў. Прадоўжым яе вывучаць.

Фота з асабістага архіва Галіны ГРАБОЎСКАЙ.
Гутарыў Леанід МАТЭЛЕНАК.

рейтинг: 
Пакінуць каментар
иконка
Каментаваць артыкулы на нашым сайце магчыма толькі ў плыні 360 дзён з дня публікацыі.
Мы ў сацыяльных сетках
Курс валют у Міёрах
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 24 июня 2021
Мария, Ефрем

Именины 23 июня 2021
Александр, Алексей, Андрей, Василий, Герасим, Иван, Игнатий, Илья, Иннокентий, Кузьма, Макар, Николай, Павел, Тимофей, Анна, Антонина, Семен

Госці краін

free counters
Партнеры сайта