Авторизация
 

Не зарасці пракладзенаму следу. Мікалай БАГДАНАЎ і яго творы

 Мікалай Пракопавіч Багданаў нарадзіўся 15 лістапада 1944 года ў вёсцы Лямніца Бялыніцкага раёна на Магілёўшчыне ў сям'і калгасніка. Марыў стаць лётчыкам і нават паступіў у Армавірскае ваеннае лётнае вучылішча. Аднак па сямейных абставінах вымушаны быў вярнуцца ў родныя мясціны. Вучыўся ў Магілёўскай саўпартшколе, потым закончыў Мінскую вышэйшую партыйную школу.

Працаваў намеснікам старшыні калгаса "Ленінскі заклік" у Бялыніцкім раёне, затым намеснікам старшыні калгаса "Кастрычнік" на Міёршчыне, на працягу 26 гадоў — старшынёй Новапагосцкага сельскага Савета дэпутатаў. Зараз на пенсіі.


Піша вершы, гумарэскі і апавяданні. Друкаваўся ў раённай газеце "Сцяг працы" і "Міёрскія навіны", рэспубліканскай "Звяздзе". У 2015 выдаў кнігу прозы, гумару і паэзіі "У жыцці чаго толькі не бывае".
Жыве ў Новым Пагосце.

                                              Как Жучка выручила Алёну

Сказка

Жил дед и баба и была у них внучка Алёна. Однажды дед и говорит:
— Сбегай, внученька, на болото, собери ведёрко клюквы. Зимой будет с чего кисель сварить.
Назавтра встала Алёна раненько, взяла ведёрка и мешок и пошла на болото одна. Собирала она ягодку к ягодке целый день и набрала полный мешок. Да заблудилась. Кинулась в одну сторону, в другую, нигде тропиночки не видать. Как тут быть, как выйти с болота? Уже и вечер настаёт. Испугалась она, села на купину и заплакала.


А тут бежит рыжая лиса, увидела плачущую Алёну и говорит:
— Что загрустила, девица красная?
Рассказала Алёна про свою беду. Выслушала её лиса и говорит:
— Я это болото вдоль и поперёк пробежала, не раз охотилась на журавлей. Отдашь мне своего петуха, укажу дорогу домой.
А сама думает: не станет петуха в сарае, все курочки будут мои.
Жалко Алёне петуха, как куры будут без него, разбегутся, да и от коршуна кто их будет спасать. А тут уже и темнеть начинает. Подумала и согласилась, не ночевать же на болоте.


 — Ладно, отдам тебе петуха, только укажи мне дорогу.
— Иди за мной, — советует лиса, — да смотри на хвост, хоть он и рыжий, но кончик белый и в темноте будет виден. И не отставай.
Кружила она по болоту то влево, то вправо, Алёна еле успевала за ней со своим мешком. Однако через некоторое время вывела на опушку леса.
— Ну вот и твой дом видать, — говорит лиса, — а сейчас идём за петухом, как договаривались.
Идут они из лесу, и чем ближе к дому подходит Алёна, тем больше начинает жалеть своего петуха. Но уговор есть уговор.
Когда подошли они к дому, лиса и говорит:
— Ты, Алёна, своего петуха в мешок посади и вынеси мне, боязно мне во двор заходить, а вдруг там собаки.


Открыла Алёна свою калитку, навстречу ей выбежала Жучка, хвостом виляет, радуется и всё норовит подскочить и лизнуть хозяйку. Когда заметила что Алёне не до неё и уж очень она грустная, спросила:
— Чего печалишься, моя хозяюшка, что тревожит?
Рассказала Алёна про уговор с лисой и ещё пуще загрустила.


Жучка вильнула хвостом и говорит шёпотом:
— А ты вместо петуха меня посади в мешок, а там я сама разберусь с плутовкой.
Так и сделала Алёна: посадила Жучку в мешок, хотя и её было жалко, и вынесла за калитку. Лиса скорее схватила подарок, забросила его на спину и прямиком в лес. Прибежала и давай развязывать мешок, а сама думает:
— Вот сегодня на славу поужинаю. А там, смотришь, и все куры будут мои.


Только она развязала мешок, Жучка как накинется на неё:
— Ах ты, плутовка рыжая, петуха тебе захотелось!
Лиса со страху уронила мешок и сама кинулась на болото.
Вот так Жучка выручила Алёну и спасла жизнь петуху. А дед с бабой всю зиму пили клюквенный кисель и хвалили свою внучку.

Навыперадкі

Абедзенны час. Маці з дачушкай ідуць даіць карову ў поле. Тая прыкмеціла сваю гаспадыню і кінулася ёй насустрач. Пастух хацеў яе завярнуць назад у статак. Але не атрымалася: ён бягом, а карова яшчэ хутчэй. Маша гэта ўгледзела і кажа:
—Мама, глядзі, а дзядзька-пастух з каровай бегаюць навыперадкі. Якраз як мы ўчора на лузе.

За штурвалам

Хаця я ў войску не служыў
І не пазнаў салдацкай кашы,
У душы заўжды салдатам быў
І працай множыў сілы нашы.
Калісьці на ваенных зборах
Я спасцігаў азы пілотаў
І на вучэбных самалётах
Спазнаў свабоду тых палётаў.
Жадаў я здзейсніць свае мары
І за штурвалам пасядзець,
Узняцца ў неба вышэй хмары,
На родны край свой паглядзець.
Бо я люблю яго з дзяцінства,
Не памяняю і не здам.
Мяжы радзімае адзінства
Я ніколі не аддам.
І навучуся лётнай справе,
У далёкі космас палячу.
Рубеж Радзімы на заставе
Даўно абараняць хачу.
Хачу, каб жыта важкі колас
Заўжды звісаў на родны дол.
Каб не змаўкаў дзіцячы голас
І родны край квітнеў наўкол.

 Грыбны суп

Аднойчы вечарам з сябрамі
Адпачывалі мы ў лесе.
Там згатавалі суп з грыбамі
На пачастунак мы Алесі.
Тады мне гэтая дзяўчына
Занадта падабалася.
Кухарыць быў я малайчына,
Ці толькі так здавалася.
Кацёл на вогнішча паставіў,
Агонь хутка распаліў.
Што трэба к супу—усё дабавіў,
Вачэй з красуні не звадзіў.
А праз гадзіну, ці то болей,
Стаў сваёй стравай частаваць.
Па твары бачу—задаволена,
З імпэтам стала ўплятаць.
Мяне расхвальвала так шчыра,
Што чырванеў я як суніца.
Яна ж касу прыбрала міла,
Пайшла з другімі весяліцца. 

рейтинг: 
Пакінуць каментар
иконка
Каментаваць артыкулы на нашым сайце магчыма толькі ў плыні 360 дзён з дня публікацыі.
Мы ў сацыяльных сетках
Курс валют у Міёрах
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 8 мая 2021
Василий, Марк, Сергей

Именины 7 мая 2021
Алексей, Валентин, Иннокентий, Иосиф, Леонтий, Николай, Сергей, Елизавета

Госці краін

free counters
Партнеры сайта