Авторизация
 

Рамонкі (апавяданне)

 Мерна пастуквалі колы вагонаў на стыках рэек. Цягнік з кожнай хвілінай  набліжаў Міколу да родных мясцін, дзе, як яму здавалася, ён не быў цэлую вечнасць. А мінула ўсяго толькі два гады — два гады салдацкай службы.

Мікола не адыходзіў ад акна, курыў. А думкі нейкім клубком вярцеліся ў галаве. І ўсё больш настойліва пульсавала адна: "Што скажу ёй? Што скажу?"


Міколу было васямнаццаць, калі ён, не па гадах сталы хлопец, старанны і кемлівы вадзіцель, сустрэў яе — Галю. Яна на год маладзейшая, з прыгожымі васільковымі вачыма, у якіх, здавалася, адбіваўся блакіт неба. Жыла дзяўчына разам з маці, бацька загінуў. А восенню, калі, здаецца, само паветра напоўнена водарам мяты і спелых гронак рабіны, сталі Мікола і Галя мужам і жонкай. Міколавы бацькі не ўхвалялі ранняй жаніцьбы адзінага сына. Таму Мікола перайшоў жыць да сваёй Галінкі, а неўзабаве тая праводзіла яго на службу ў армію.
Да апошніх драбніц памятае Мікола іх развітанне.


— Ты не сумуй і не крыўдуй на мяне, — шапталі вусны хлопца. — Не крыўдуй, што надоўга пакідаю цябе.
— Буду чакаць цябе, любы, — гаварыла яна праз усхліпванні.
І верыў Мікола сваёй Галі, як самому сабе.
Ды нечакана, калі да заканчэння службы заставалася некалькі месяцаў, прыйшло пісьмо, напісанае незнаёмаю рукой і без зваротнага адрасу. Нейкі "сябра" паведамляў пра нявернасць яго Галі, пра здраду жонкі.


У першую хвіліну, калі былі прачытаны апошнія радкі і моцна-моцна забілася сэрца, захацелася на шматкі разарваць паперу, утаптаць чужыя словы ў зямлю. Але… чамусьці не парваў. Машынальна засунуў ліст у кішэню гімнасцёркі. Не верыў, але захаваў. Напэўна, для таго, каб знайсці калі-небудзь паклёпніка і па-свойму адплаціць за абразу. А потым атрымаў другі ліст…


Потым Мікола спрабаваў паверыць пісьмам. Спакваля атрута недаверу і сумненняў закралася ў яго душу. І самі сабой адказы на Галіны пісьмы выходзілі кароткімі і сухімі. Тлумачыў усё недахопам часу, а ў сапраўднасці адкладваў размову да сустрэчы.
"Што сказаць ёй?" — неадступна свідравала галаву думка.


Неўзабаве цягнік сцішыў ход, прыпыніўся на невялічкай станцыі. Схамянуўшыся, Мікола хуценька сабраў рэчы, ступіў на падножку. Потым прыпыніўся, агледзеўся навокал і рашуча накіраваўся ў бок вёскі.


Спяшаўся. У ранняй цішы гулка аддаваліся крокі. Пахла разнатраўем, пачыналі галасістую пераклічку вясковыя пеўні.
Вось і хата. У нервовым неспакоі ўзбег на ганак. Спыніўся, перавёўшы дыханне, пастукаў у дзверы. Хвіліны чакання здаліся вечнасцю. Пастукаў яшчэ раз. Ціха. І раптам думка, "а што, калі яна не адна?" перахапіла дыханне. З усяе сілы загрукаў кулаком. І ў той жа час пачуўся такі мілы і ўстрывожаны голас:


— Хто там?
— Я, Галя.
Звонка дзынькнула клямка.
— Мікола!.. Любы!
Цёплыя рукі абвілі яго шыю.
— Што, не чакала?
— Ты ж не пісаў! Не спадзявалася…  — зноў і зноў цалавала яго вусны і вочы.
Мікола спыніў: "Хопіць, пойдзем у хату".


Ступіўшы за парог, Мікола адчуў жытнёвы пах. Месячнае святло, пранікаючы праз акно, мякка падала на падлогу. На сцяне цікалі ходзікі.
— Не трэба святла, — сказаў Мікола, адчуўшы, што Галя памкнулася да выключальніка. Паставіў на падлогу чамадан, зняў кіцель і сеў каля стала.
— Ты адна?
— З кім жа мне быць? Я ж пісала табе, што маці хварэе, у бальніцы.
— Не страшна адной?
— Спачатку не спала цэлыя ночы, а цяпер ужо прывыкла.
"Навошта я пра гэта?—падумаў Мікола.—Не з гэтага трэба пачынаць. Ды і, наогул, ці трэба?"
Жаночае сэрца чуллівае. Галя па-ранейшаму стаяла каля дзвярэй, насцярожана глядзела на мужа, не разумеючы яго.
— Ідзі сюды, Галя, — ціха паклікаў Мікола.


Яна падыйшла.
— Ну, чаго ты, як чужая? Сядзь каля мяне…
Паслухмяна села. "Што сказаць ёй, як?"
Мікола глянуў на заліты месячным святлом стол. На белым абрусе ў простай рамцы стаяла ягоная вайсковая фатаграфія, вакол яе — вяночак з рамонак.


Не спадзяваўся Мікола, што яго сумненні, якія так вымучылі душу, развеюцца ў адзін момант. Месяц дапамог убачыць Галі, як перамяніўся Мікола, як вочы засвяціліся такім знаёмым агеньчыкам.
— Мікола, што?..
Стрымліваючы хваляванне і сорам, Мікола асцярожна абхапіў далонямі Галіну галаву і цалаваў, цалаваў таропка,з выпакутаванай падзякай за вернасць.


— Што такое, Міколка? Што?
А ён не даваў ёй гаварыць. Нарэшце, прытуліўшы да сябе, горача зашаптаў:
— Вельмі кахаю цябе… І даруй мне, што не так падумаў…
Таропка выняў з кішэні пацёртыя лісты, паклаў ёй, здзіўленай, у руку.
— Цяпер вазьмі запалкі і спалі іх. Тут зайздрасць на наша каханне, на наша шчасце… Спалі. І яшчэ дзякую, мая родная, за рамонкі…
Цвёрдая і такая пяшчотная салдацкая рука прыгладзіла яе валасы, а вусны высушылі кроплі-слязінкі на вачах-васільках.

Фота для ілюстрацыі.
Людвіг КАСАТЫ.
(Друкуецца па газеце "Сцяг працы", №53 за 1 мая 1981г.).

рейтинг: 
Пакінуць каментар
иконка
Каментаваць артыкулы на нашым сайце магчыма толькі ў плыні 360 дзён з дня публікацыі.
Мы ў сацыяльных сетках
  • Камэнтуюць
  • Актуальна
  • Чытанае

Рэцыдыў

  • 09 ноябрь 2010, 11:17
  • 93 274
  • 0

Інвестыцыйны форум

  • 23 сентябрь 2011, 10:05
  • 68 204
  • 1

Пераброддзе 2012. Погляд вучонага

  • 31 август 2012, 15:19
  • 34 495
  • 0

  • 11 февраль 2011, 11:20
  • 33 240
  • 0

Кандыдатамі жадаюць стаць

  • 21 август 2012, 15:30
  • 32 267
  • 0

Злавілі рыбку, ды… залатую

  • 28 февраль 2011, 16:16
  • 30 323
  • 0

Вагон "вярнуўся"

  • 11 июнь 2013, 10:04
  • 0
  • 2

Пра тых, хто акты рэгіструе

  • 19 декабрь 2012, 09:24
  • 0
  • 2

Трагічны люты

  • 01 март 2011, 09:00
  • 21 284
  • 2
Курс валют НБРБ
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 16 ноября 2018
Александр, Богдан, Василий, Викентий, Владимир, Иван, Илья, Иосиф, Кузьма, Николай, Павел, Петр, Сергей, Федор, Федот, Анна, Евдокия, Семен

Именины 15 ноября 2018
Константин

Госці краін
free counters
Партнеры сайта