Авторизация
 

Не зарасці пракладзенаму следу: Галіна ЗАГУРСКАЯ

 Галіна Пятроўна Загурская (у дзявоцтве — Міснік) — настаўніца, мастак, паэтэса. Нарадзілася 5 студзеня 1945 года ў вёсцы Лявонпаль. Пасля заканчэння фізіка-матэматычнага факультэта Віцебскага педінстытута імя С.М. Кірава ў 1967 настаўнічала ў Лявонпальскай сярэдняй школе, у СШ вёскі Жодзішкі Смаргонскага раёна. 

З 1973 года жыве ў Полацку. Працавала выкладчыкам і метадыстам у медвучылішчы, у ГПТВ-66 будаўнікоў, у Полацкім Цэнтры рамёстваў і нацыянальнай культуры.


Малюе з дзяцінства, найбольш ярка мастацкія здольнасці праявіліся ў старэйшых класах, калі стала афармляць школьную насценгазету. Ушчыльную пачала займацца выяўленчым мастацтвам, як скончыла асноўную працоўную дзейнасць. Першую выставу акварэлі прадставіла на суд калег і навучэнцаў ліцэя будаўнікоў у 2005. У наступны год адбылася выстава ў Цэнтры рамёстваў і нацыянальных культур Полацка, у 2007-м—у Цэнтральнай бібліятэцы Наваполацка, у 2009-м—у Літаратурным музеі імя У. Караткевіча ў Віцебску. Яе малюнкі "Колеры жыцця" ацэньваў Полацк, карціны выстаўляліся на сумеснай выставе "Інсіта-2012" у Віцебску да 100-годдзя Марка Шагала. Потым выстаўляла "Трапяткія імгненні" ў Полацку, удзельнічала ў іншых выставах. Удасканальвала мастацкую творчасць у народным клубе самадзейных мастакоў "Белае палатно" Полацкага гарадскога палаца культуры. Прафесіяналы адзначаюць гарманічны каларыт яе карцін. Шчырасць, душэўнасць, вера ва ўсё найлепшае праяўляюцца ў творах пра восень.


У сталым узросце занялася Галіна Загурская паэтычнай творчасцю, і ў гэтай справе атрымала прызнанне за шчырасць, адкрытасць, мілагучнасць вершаў. У 2007 выйшаў яе першы лірычны зборнік "З далоняў сэрца", у 2009-м—наступны "Да зямлі прытуліцца", у 2017-м—"У месяцовым перламутры". Друкавалася ў "Полацкім весніку", "Краязнаўчай газеце", "Літаратуры і мастацтве", часопісах "Маладосць" і "Полымя", нашых "Міёрскіх навінах", абласных і рэспубліканскіх выданнях, зборніку "Дзвіна". Член народнага літаратурнага аб'яднання "Наддзвінне" (Полацк) і Саюза пісьменнікаў Беларусі з 2010 года.

Няпроста, нялёгка
Не прагнуць зямнога, імкнуцца да неба,
Усіх палюбіць: і далёкіх, і блізкіх,
Апошні кавалак аддаць, калі трэба,
Да сэрца прымаць боль і радасці іншых.
Калі і не просяць, прыйсці на падмогу,
Не іншых судзіць, а сябе болей строга.
І нават бядой не нудзіцца падоўгу.
…Няпроста, нялёгка ісці нам да Бога.

Ружовым ранкам
Заўжды вясну чакала вёска—
І мы, малыя, разам з ёй;
Чакалі белыя бярозкі
І хмаркі ў цішы над зямлёй.
Прыспешваў бацька лёт пярнатых—
Шпакоўні ўмела майстраваў
І мройна ўзводзіў іх над хатай—
Прытулак выраю даваў.
І радасць у посвістах руладных—
На ўсё прыдзвінскае сяло,
І з пёркаў зіхатліва-ладных
Вакол зыходзіла цяпло.
Мы слухалі шпакоў з лагодай—
Святлеў і ў бацькі твар тады…
Пранёс любоў ён да прыроды
Праз гаманлівыя гады.
Ён кожнай птушкі ведаў песню,
Карміў сініц усю зіму:
Іх налятала—было цесна
У малой кармушцы, і таму
Заўжды вісеў кавалак сала
Для гэтых птушачак-блізнят.
О, колькі іх тут балявала!—
Для нас жа—свята з усіх свят.
І кожны раз, калі сініца
Шчасліва звоніць—быць вясне!
Ружовым ранкам бацька сніцца
І шпак у воглай сінізне.
***
Толькі ў думках маіх ты бываеш са мной.
Толькі ў думках сваіх да цябе я тулюся.
Мне не спіцца. І гэтай світальнай парой
Я за нас за дваіх памалюся.
Памалюся аб тым, каб пяшчота жыла.
Памалюся аб тым, каб надзея не знікла.
На шляху да цябе не ажына расла,
Не калола б мяне гэтак звыкла.
На світанак бярэцца. Святлее душа.
Ах, наколькі лягчэй мне было б развітацца
І з табой, і з надзеяй. А думкі дрыжаць:
Мне б тваёй назаўсёды застацца.
Хоць бы ў думках сваіх…
***
На востраве сярод Дзвіны
Сябры сустрэліся.
Гарэў касцёр, плылі чаўны..
І ты асмеліўся
Мне слоўка добрае сказаць,
Сваё, прыветнае.
Хацелася "люблю" шаптаць
У ціш сусветную.
Ды хмельны мы напой пілі
З каўша Мядзведзіцы.
…І зоры шчодрымі былі,
Той хмель адведаўшы.

Ноч варожыць
Ноч мне дзіўная варожыць
Разам з поўняй у тумане,
Што жыццё яшчэ закружыць
У надзеях і ў падмане.
Праз узлёты і падзенні
Будзе радасць, будзе гора,
Будуць розныя адценні
Дня, што з'явіцца ўжо скора.
Ноч мне нешта ж наварожыць,
Прытаіўшыся ў лагчынах:
І яна плыве, трывожыць…
А ці ёсць таму прычына?
***
З тым, што адбалела,
Лепш не сустракацца,
Адышло нясмела—
Лепш і не вяртацца.
Будзе ўсё іначай
Пры другой сустрэчы—
І душа заплача
У самотны вечар.
Успомніць, як чароўна
Ападалі росы,
Як ляцела з чоўна
Песня пра пракосы…
Хай душа сябруе
З той былою казкай,
Дзе зара чаруе
Вечаровай ласкай.

рейтинг: 
Пакінуць каментар
иконка
Каментаваць артыкулы на нашым сайце магчыма толькі ў плыні 360 дзён з дня публікацыі.
Мы ў сацыяльных сетках

  • да 2018
  • 2019
  • Камэнтуюць
  • Актуальна
  • Чытанае

Рэцыдыў

  • 09 ноябрь 2010, 11:17
  • 98 164
  • 0

Інвестыцыйны форум

  • 23 сентябрь 2011, 10:05
  • 85 382
  • 1

Злавілі рыбку, ды… залатую

  • 28 февраль 2011, 16:16
  • 79 675
  • 0

Пераброддзе 2012. Погляд вучонага

  • 31 август 2012, 15:19
  • 42 330
  • 0

  • 11 февраль 2011, 11:20
  • 41 049
  • 0

Кандыдатамі жадаюць стаць

  • 21 август 2012, 15:30
  • 36 430
  • 0

Вагон "вярнуўся"

  • 11 июнь 2013, 10:04
  • 0
  • 2

Пра тых, хто акты рэгіструе

  • 19 декабрь 2012, 09:24
  • 0
  • 2

Трагічны люты

  • 01 март 2011, 09:00
  • 25 576
  • 2
Курс валют у Міёрах
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 2 апреля 2020
Василий, Виктор, Виссарион, Герман, Иван, Максим, Мирон, Никита, Севастьян, Сергей, Александра, Клавдия, Мария, Прасковья, Светлана, Ульяна

Именины 1 апреля 2020
Дмитрий, Иван, Иннокентий, Дарья, Софья

Госці краін

free counters
Партнеры сайта