Авторизация
 

У мінулым заказныя перагаворы — сёння ж смс

В прошлом заказные переговоры — сегодня же смс Калі ў календары набліжаецца чырвоная дата, усе спяшаюцца павіншаваць сваіх родных і блізкіх. Адсылаюць смс-кі з мабільнага, выбіраюць паштоўкі ў сацыяльных сетках, звязваюцца праз "скайп". А старэйшае пакаленне са светлай настальгіяй прыгадвае той час, калі дома не тое што мабільных, нават стацыянарных сродкаў сувязі не было, а тэлефанаваць хадзілі на пошту.  

 

 

ерагаворы заказвалі пастаянна, нават у выхадныя дні людзей прымала,—успамінае былы начальнік аддзялення паштовай сувязі "Волкаўшчына" Ірына Мар'янаўна Малахоўская.—Пісем пісалі шмат. Штодня з аддзялення адпраўляла 15-20 пасылак. У многіх вяскоўцаў дзеці вучыліся ці жылі ў Рызе, і з надыходам восені бацькі адсылалі ім яблыкі, грушы і іншы ўраджай з уласных сада і агарода. Перасылалі прадукцыю камбіната бытавога абслугоўвання: прыгожыя хусткі, яркія дываны з узорамі і іншыя рэчы "вандравалі" па краінах СССР. На кожную пасылку ставілася сургучная пячатка. А напярэдадні святочных дзён у аддзяленне дастаўлялася каля 1000 паштовак. 
Сферы паштовай сувязі Ірына Мар'янаўна прысвяціла 36 год. У аддзяленне прыйшла ў 1977-м і замяніла на пасту сваю маці Валянціну Сяргееўну Марцінкевіч, пад кіраўніцтвам якой і асвойвала паштовую навуку. На год пазней аператарам у раённы вузел сувязі ў Міёрах уладкавалася сястра Лілія і таксама адпрацавала там да пары заслужанага адпачынку. 
З поштай блізняты Ірына і Лілія былі знаёмы з дзяцінства. Часта дапамагалі маці спраўляцца з працоўнымі абавязкамі. Аднак калі надышоў час вызначацца з будучай прафесіяй, падаліся ў прадаўцы. Толькі ні ў адной, ні ў другой душа да гандлёвай справы не прывязалася. І тады вырашылі пайсці па слядах маці, якая ўзначальвала аддзяленне паштовай сувязі на працягу трох дзясяткаў год. 
—Калі пачынала працаваць, у аддзяленні было 4 паштальёны,—расказвае Ірына Мар'янаўна.—Аб'ём работы выконвалі вялікі. Разам з пісьмамі разносілі шмат газет, якіх на той час выпісвалі куды больш, чым цяпер. Уся дакументацыя вялася ўручную. Камп'ютар значна палегчыў задачу, праўда, з яго асваеннем узнікалі складанасці. І яшчэ нязвыкла было без мноства пасылак і паштовак.
Тэхнічны прагрэс хоць і моцна "ўдарыў" па аб'ёме некаторых паслуг, але ні на ёту не зменшыў важнасці і патрэбнасці паштовай сферы. Як у 70-80-я, так і ў 90-я і "нулявыя" ў адзяленне прыходзілі людзі. Вось толькі чэргі радзелі, бо жыхароў у Волкаўшчыне, якая ў дзяцінстве здавалася Ірыне Мар'янаўне сапраўдным горадам, заставалася ўсё менш: моладзь пакідала вёску. Паступова не стала гаспадаркі, зачынілі дзіцячы садок і школу. Закранула рэарганізацыя і аддзяленне сувязі, якое цяпер уваходзіць у склад ПАПС-2. З аб'ектаў сацыяльнай інфраструктуры засталіся магазін, ФАП і бібліятэка-клуб.
На заслужаным адпачынку Ірына Мар'янаўна з мая 2013-га. Калі б адматаць стужку часу назад і яшчэ раз выбраць прафесію, яна ўсё роўна пайшла б па паштовай сцяжынцы, бо ні на якай іншай больш сябе не ўяўляе. Прызнаецца, што развітаўшыся з работай, першым часам сумавала. Аднак за шматлікімі хатнімі і гаспадарчымі справамі сум развеяўся.
У гаспадароў Малахоўскіх вялікі ўтульны дом, дзе заўсёды рады дарагім гасцям, а ў кожным пакоі чысціня і парадак. Ва ўласнай гаспадарцы аж тры каровы. Муж Эдмунд Тадзівонавіч працуе ў ААТ "Любінова" і штодня заняты на вытворчасці. На дапамогу прыязджае з Міёр Лілія Мар'янаўна. Любяць гасцяваць у Волкаўшчыне і тры яе ўнучачкі.
—Хоць я за Лілю старэй на 20 хвілін, але па ўнуках яна мяне апярэдзіла,—жартуе сястра.—Мы нават на адлегласці адчуваем адна адну. Калі Лілю штосьці засмучае, то і ў мяне на душы неспакойна становіцца. Увогуле ў нас вельмі дружная сям'я. Ёсць старэйшыя браты. Адзін па-суседству жыве, другі ў Літве. У кожнага па тры сыны. Падтрымліваем адносіны і заўсёды рады сустрэчам. Сёлета 1 жніўня аддавалі замуж маю дачку Марыну. У сына Віктара ўжо ёсць сям'я. Цяпер чакаем унукаў.
Дзеці жывуць у Наваполацку і кожныя выхадныя прыязджаюць да бацькоў. У роднай вёсцы праводзяць і свае працоўныя водпускі. Спраў тут хапае, і ад работы не хаваюцца, бо выхоўваліся на добрым прыкладзе таты і мамы.
І цяпер штодня Ірына Мар'янаўна з шасці раніцы, а то і раней, завіхаецца па гаспадарцы. Сядзець склаўшы рукі для яе непасільная задача. А ў нядзелю спяшаецца ў касцёл, каб праз малітву падзякаваць за сваё шчасце і папрасіць здароўя і дабрабыту для самых родных і дарагіх людзей.
Кацярына РЫНКЕВІЧ.
Фота аўтара.

Перагаворы заказвалі пастаянна, нават у выхадныя дні людзей прымала,—успамінае былы начальнік аддзялення паштовай сувязі "Волкаўшчына" Ірына Мар'янаўна Малахоўская.—Пісем пісалі шмат. Штодня з аддзялення адпраўляла 15-20 пасылак. У многіх вяскоўцаў дзеці вучыліся ці жылі ў Рызе, і з надыходам восені бацькі адсылалі ім яблыкі, грушы і іншы ўраджай з уласных сада і агарода. Перасылалі прадукцыю камбіната бытавога абслугоўвання: прыгожыя хусткі, яркія дываны з узорамі і іншыя рэчы "вандравалі" па краінах СССР. На кожную пасылку ставілася сургучная пячатка. А напярэдадні святочных дзён у аддзяленне дастаўлялася каля 1000 паштовак. Сферы паштовай сувязі Ірына Мар'янаўна прысвяціла 36 год. У аддзяленне прыйшла ў 1977-м і замяніла на пасту сваю маці Валянціну Сяргееўну Марцінкевіч, пад кіраўніцтвам якой і асвойвала паштовую навуку. На год пазней аператарам у раённы вузел сувязі ў Міёрах уладкавалася сястра Лілія і таксама адпрацавала там да пары заслужанага адпачынку. З поштай блізняты Ірына і Лілія былі знаёмы з дзяцінства. Часта дапамагалі маці спраўляцца з працоўнымі абавязкамі. Аднак калі надышоў час вызначацца з будучай прафесіяй, падаліся ў прадаўцы.

 

Толькі ні ў адной, ні ў другой душа да гандлёвай справы не прывязалася. І тады вырашылі пайсці па слядах маці, якая ўзначальвала аддзяленне паштовай сувязі на працягу трох дзясяткаў год. —Калі пачынала працаваць, у аддзяленні было 4 паштальёны,—расказвае Ірына Мар'янаўна.—Аб'ём работы выконвалі вялікі. Разам з пісьмамі разносілі шмат газет, якіх на той час выпісвалі куды больш, чым цяпер. Уся дакументацыя вялася ўручную. Камп'ютар значна палегчыў задачу, праўда, з яго асваеннем узнікалі складанасці. І яшчэ нязвыкла было без мноства пасылак і паштовак.Тэхнічны прагрэс хоць і моцна "ўдарыў" па аб'ёме некаторых паслуг, але ні на ёту не зменшыў важнасці і патрэбнасці паштовай сферы. Як у 70-80-я, так і ў 90-я і "нулявыя" ў адзяленне прыходзілі людзі. Вось толькі чэргі радзелі, бо жыхароў у Волкаўшчыне, якая ў дзяцінстве здавалася Ірыне Мар'янаўне сапраўдным горадам, заставалася ўсё менш: моладзь пакідала вёску. Паступова не стала гаспадаркі, зачынілі дзіцячы садок і школу. Закранула рэарганізацыя і аддзяленне сувязі, якое цяпер уваходзіць у склад ПАПС-2.

 

З аб'ектаў сацыяльнай інфраструктуры засталіся магазін, ФАП і бібліятэка-клуб.На заслужаным адпачынку Ірына Мар'янаўна з мая 2013-га. Калі б адматаць стужку часу назад і яшчэ раз выбраць прафесію, яна ўсё роўна пайшла б па паштовай сцяжынцы, бо ні на якай іншай больш сябе не ўяўляе. Прызнаецца, што развітаўшыся з работай, першым часам сумавала. Аднак за шматлікімі хатнімі і гаспадарчымі справамі сум развеяўся.У гаспадароў Малахоўскіх вялікі ўтульны дом, дзе заўсёды рады дарагім гасцям, а ў кожным пакоі чысціня і парадак. Ва ўласнай гаспадарцы аж тры каровы. Муж Эдмунд Тадзівонавіч працуе ў ААТ "Любінова" і штодня заняты на вытворчасці. На дапамогу прыязджае з Міёр Лілія Мар'янаўна. Любяць гасцяваць у Волкаўшчыне і тры яе ўнучачкі.—Хоць я за Лілю старэй на 20 хвілін, але па ўнуках яна мяне апярэдзіла,—жартуе сястра.—Мы нават на адлегласці адчуваем адна адну. Калі Лілю штосьці засмучае, то і ў мяне на душы неспакойна становіцца. Увогуле ў нас вельмі дружная сям'я. Ёсць старэйшыя браты. Адзін па-суседству жыве, другі ў Літве. У кожнага па тры сыны. Падтрымліваем адносіны і заўсёды рады сустрэчам.

 

Сёлета 1 жніўня аддавалі замуж маю дачку Марыну. У сына Віктара ўжо ёсць сям'я. Цяпер чакаем унукаў.Дзеці жывуць у Наваполацку і кожныя выхадныя прыязджаюць да бацькоў. У роднай вёсцы праводзяць і свае працоўныя водпускі. Спраў тут хапае, і ад работы не хаваюцца, бо выхоўваліся на добрым прыкладзе таты і мамы.І цяпер штодня Ірына Мар'янаўна з шасці раніцы, а то і раней, завіхаецца па гаспадарцы. Сядзець склаўшы рукі для яе непасільная задача. А ў нядзелю спяшаецца ў касцёл, каб праз малітву падзякаваць за сваё шчасце і папрасіць здароўя і дабрабыту для самых родных і дарагіх людзей.

 

Кацярына РЫНКЕВІЧ.

Фота аўтара.

 

рейтинг: 
Пакінуць каментар
иконка
Каментаваць артыкулы на нашым сайце магчыма толькі ў плыні 360 дзён з дня публікацыі.
Мы ў сацыяльных сетках
  • Камэнтуюць
  • Актуальна
  • Чытанае

Рэцыдыў

  • 09 ноябрь 2010, 11:17
  • 98 531
  • 0

Злавілі рыбку, ды… залатую

  • 28 февраль 2011, 16:16
  • 93 119
  • 0

Інвестыцыйны форум

  • 23 сентябрь 2011, 10:05
  • 90 149
  • 1

  • 11 февраль 2011, 11:20
  • 43 253
  • 0

Пераброддзе 2012. Погляд вучонага

  • 31 август 2012, 15:19
  • 42 668
  • 0

Кандыдатамі жадаюць стаць

  • 21 август 2012, 15:30
  • 36 714
  • 0

Вагон "вярнуўся"

  • 11 июнь 2013, 10:04
  • 0
  • 2

Пра тых, хто акты рэгіструе

  • 19 декабрь 2012, 09:24
  • 0
  • 2

Трагічны люты

  • 01 март 2011, 09:00
  • 25 817
  • 2
Курс валют у Міёрах
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 31 октября 2020
Андрей, Гавриил, Давид, Иван, Иосиф, Николай, Сергей, Юлиан, Елизавета, Семен

Именины 30 октября 2020
Александр, Анатолий, Андрей, Антон, Иосиф, Кузьма, Леонтий, Сергей

Госці краін

free counters
Партнеры сайта