Авторизация
 

Дарога лёсу прывяла Валянціну Любакову ў родную вёску

 Часам трэба прайсці паўсвету, каб знайсці свой скарб дома. Міёры, Наваполацк, Нагінск. Блізкія і далёкія пункты ўпісаны ў біяграфію сельскай настаўніцы. Валянціна ЛЮБАКОВА верыць у лёс, па волі якога пасля доўгіх вандровак вярнулася ў сваю вёску Мікалаёва. Тут у яе жыцці адгарнулася чарговая старонка, куды працягвае ўпісваць новыя радкі.

Яна магла б стаць актрысай сталічнага Купалаўскага тэатра, але тады дзясяткі сельскіх хлопчыкаў і дзяўчынак не развучылі б народныя і класічныя танцы, не сыгралі б свае ролі ў школьных спектаклях.

У ПАЧАТКУ 90-х гадоў у раскладзе ўрокаў вучняў Мікалаёўскай базавай школы з’явіліся два новыя прадметы – рытміка і асновы тэатральнай дзейнасці. Дзеці вучыліся танцаваць польку, сіртакі, вальс і іншыя танцы, ужываліся ў вобразы герояў, якіх ігралі ў спектаклях. Гэта было нова, цікава, захапляльна. Займалася са школьнікамі артыстычная, пазітыўная і добразычлівая Валянціна Любакова.


Столькі часу мінула, а яна ўсё такая ж. Энергічная, вясёлая, з добрым гумарам і шчырай усмешкай. Па-ранейшаму вучыць дзяцей рухацца ў такт музыцы і вымаўляць фразы з патрэбнай інтанацыяй. Як і амаль тры дзясяткі гадоў таму, школьныя спектаклі суправаджаюць авацыі.


 Змяніліся толькі месца працы і педагагічная нагрузка. На работу ў Сіцькова едзе на школьным аўтобусе. З сумам пазірае на будынак зачыненай Мікалаёўскай школы, схаваны за доўгімі галінамі калісьці ледзь не пад лінейку стрыжаных дэкаратыўных кустарнікаў, і былы дзіцячы садок, які нядаўна стаў магазінам.


– Шкада, што зачыняюць сельскія ўстановы адукацыі. Так знікае будучыня месцейкаў. Якая маладая сям’я паедзе жыць у вёску, дзе няма ні садка, ні хаця б пачатковай школы? – разважае настаўніца. – Гэтую праблему перш-наперш павінны вырашаць улады ўсіх узроўняў.


ВАЛЯНЦІНА ЛЯВОНЦЬЕЎНА таксама вучылася ў Мікалаёўскай школе. Тады ў сельскую васьмігодку хадзілі дзеці з Федарцоў, Касабук, Капыльшчына, Сіцькова і іншых ваколічных вёсак. Дзясяты клас заканчвала ў Дзісне. Аднакласнікі і педагогі прарочылі вясёлай і артыстычнай Валі будучыню камедыйнай актрысы.


– Паступаць у інстытут пабаялася. Падала дакументы ў Віцебскае культасветвучылішча на факультэт рэжысуры. Да творчага экзамену трэба было рыхтаваць байку, эцюд, танец, прозу. З чым давядзецца выступіць, даведаешся толькі на іспыце. Выбрала блізкі мне гумарыстычны напрамак, – успамінае субяседніца.


 Вучылішча таленавітая студэнтка скончыла з дыпломам з адзнакай. Паступіла на завочнае аддзяленне тэатральнага факультэта сталічнага інстытута культуры.


ПЕРШАЕ працоўнае месца – Дзісенскі гарадскі Цэнтр культуры. Затым год загадвала аўтаклубам у Міёрскім РДК. Пасля тры гады была рэжысёрам узорнага дзіцячага тэатра ў Полацкім гарадскім Доме культуры. Вяла розныя гарадскія мерапрыемствы. На адным з іх танцавала польку беларускую разам з тагачасным міністрам культуры Юрыем Міхневічам. Яркую і смелую вядучую заўважыла дырэктар наваполацкага Палаца нафтавікоў. Запрасіла загадваць культурна-масавым аддзелам. Так Валянціна перайшла на новую пасаду і пераехала з інтэрната ў кватэру ў маласямейцы, якую атрымала ад работы.


Цікавая прапанова паступіла на дзяржаўным экзамене ў інстытуце.
– Экзаменаваў нас галоўны рэжысёр Беларускага тэатра імя Я. Купалы Валерый Раеўскі. У спектаклі я іграла камедыйную ролю. Аб’явіць адзнаку мяне паклікалі апошняй. Тады падумала, што, напэўна, экзамен не здала, – успамінае.


Перажывала дарэмна. Паставілі пяцёрку і паабяцалі ўзяць у штат тэатра. Але пры адной умове: патрэбна мінская прапіска. Гэтае пытанне аказалася невырашальным, дзяўчына вярнулася ў Наваполацк.


Але ненадоўга. Выйшла замуж, і разам з мужам падаліся на заробкі ў Эвенкійскую аўтаномную акругу. Уладкаваліся ў пасёлку Нагінск. Там набыла вопыт работы ў школе, дзе арганізоўвала пазакласныя мерапрыемствы, вяла ўрокі рытмікі і тэатра. А яшчэ палюбіла збіраць грыбы, якімі была багатая мясцовасць, і есці рыбу.


– Чырвоная рыба і ікра ледзь не штодня былі на стале. Шмат розных ягад там расло. Парэчкі нібы вінаград, – расказвае. – У Нагінску пражылі чатыры гады. Можа быць, і засталіся б там, калі б не распаўся Савецкі Саюз. Не ведалі, ці будзе сувязь з Беларуссю. Вярнуліся.


Зноў Валянціну запрашалі ў наваполацкі Палац нафтавікоў. Але змена клімату адбілася на здароўі. Урачы параілі змяніць горад на сельскую мясцовасць.


– Я вельмі ўдзячна былому дырэктару Мікалаёўскай школы, заслужанаму настаўніку Галіне Баляславаўне Спасібёнак. Яна ўзяла мяне на работу. Пастаянна падтрымлівала. Была зацікаўлена ў тым, каб дзеці ўсебакова развіваліся, – гаворыць Валянціна Лявонцьеўна.
КОЖНЫ навучальны год завяршаўся спектаклем. Зала мясцовага клуба запаўнялася цалкам. Вяскоўцы з цікавасцю глядзелі гісторыі, што паказвалі іх дзеці. Добрая традыцыя працягваецца. Так, на мінулым свяце апошняга званка вучні Сіцькоўскай школы прадставілі мюзікл «Муха-цакатуха».


Паспяхова выступаюць выхаванцы Валянціны Любаковай на конкурсе «Здравствуй, мир!» Напрыклад, Аня Ісаковіч заняла трэцяе месца на абласным этапе. Пераможцай у вобласці была выпускніца Дзіна Белазорчык. Высока ацэньвала журы абласных конкурсаў агітбрыгады і спектаклі. Былых вучняў Пятра Шаршнёва, Жанну Кубліцкую адзначалі як найлепшых акцёраў.


Настаўніца памятае ўсіх сваіх таленавітых юных артыстаў. У яе фотаальбомах шмат здымкаў з канцэртаў і спектакляў. Дзеці выбралі розныя прафесіі, але акцёрскія навыкі лішнімі не сталі.


– Прадметы з эстэтычным ухілам патрэбны ў школьнай праграме. Яны развіваюць мысленне і логіку, – гаворыць педагог. – Чытала пра японскую сістэму адукацыі. Там з першага да апошняга класа вучні займаюцца танцамі, музыкай, маляваннем. У нас, на жаль, па-іншаму.


СЯБРЫ і знаёмыя не раз пыталіся ў Валянціны, што тая робіць у вёсцы, раілі вяртацца ў горад. Яна даверылася лёсу і засталася на малой радзіме. Па выхадных едзе ў Полацк. Адпачывае душой у Спаса-Ефрасіннеўскім манастыры, на канцэртах арганнай музыкі ў Сафійскім саборы. Вольным часам ідзе ў лес. Не столькі па ягады ці грыбы, колькі за асалодай і энергіяй, якую дорыць прырода.
У гэтым навучальным годзе працуе музычным кіраўніком у садку і вядзе заняткі па інтарэсах «Театр, где играют дети». Запальвае новыя зорачкі на небасхіле школьных талентаў.

Фотаматэрыял з асабістага архіва Валянціны ЛЮБАКОВАЙ.

Кацярына РЫНКЕВІЧ.

рейтинг: 
Пакінуць каментар
иконка
Каментаваць артыкулы на нашым сайце магчыма толькі ў плыні 360 дзён з дня публікацыі.
Мы ў сацыяльных сетках
Курс валют у Міёрах
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 8 мая 2021
Василий, Марк, Сергей

Именины 7 мая 2021
Алексей, Валентин, Иннокентий, Иосиф, Леонтий, Николай, Сергей, Елизавета

Госці краін

free counters
Партнеры сайта