Авторизация
 

Гісторыя былога наркамана...

 Гэта гісторыя пра звычайнага хлопца, які яшчэ падлеткам трапіў у дрэнную кампанію і амаль не пакалечыў свой лёс. Яго пранізлівы і адначасова страшны маналог быў апублікаваны ў адным з перыядычных выданняў. Прапануем яго ўвазе чытачоў. Тут ёсць над чым паразважаць і задумацца.

— Да 23 гадоў я жыў у гарадскім пасёлку непадалёк ад сталіцы. У той час гэта было дастаткова пажыўное месца: моладзь з крымінальным мінулым, п'янкі, бойкі, гандаль наркатой. Сталічныя дзяўчаты са станоўчых сем'яў, якіх цягнула да дрэнных хлопцаў, прыязджалі сюды на электрычцы на дыскатэку. Там адрываліся па поўнай: ЛСД, экстэзі, самакруткі, "кактэйлі" — хтосьці іх піў, іншыя ўводзілі ў вену. Таннае віно і гарэлка ліліся ракой. Потым—разборкі, "групавухі" на свабодных кватэрах.


Старэйшы брат ужо даўно і трывала сядзеў на наркотыках, хаця яму было ўсяго дваццаць. Дома — знясіленая маці, якая працавала на заводзе, стомленая ад п'янак нашага бацькі і пастаяннага безграшоўя. Яна імкнулася ўздзейнічаць на нас з братам, павучала, часта плакала. Але куды там! Як сцішыць шалёную кампанію разбэшчаных падлеткаў, большасць з якіх стаялі на ўліку ў інспекцыі па справах непаўналетніх і яшчэ выхваляліся, маўляў: не біяграфія, а суцэльная "паважуха"?


Бацька пры вырашэнні ўсіх праблем аддаваў перавагу рэменю і кулаку. Апошні раз пабіў мяне на маё шаснаццацігоддзе. Калі праз тыдзень зноў да нечага прычапіўся, я збіў яго з ног і зламаў яму руку. Бацька зразумеў, што сын вырас і можа даць адпор. Больш не чапаў. Памёр праз пяць гадоў ад сардэчнага прыступу.


Да таго часу я ўжо стаў славутым у сваіх кругах экспертам па "хіміі". Хаця быў выбар: піць "шамурлу" з менш прагрэсіўнымі сябрамі ці падсесці на наркату ў больш крутой кампаніі. Такія ў нас паняцці: лохі "бухаюць", аўтарытэты коляцца. Кактэйлі варылі на хаце ў сяброў. Спіс інгрэдыентаў перадаваўся ад старэйшых таварышаў малодшым. Тое, што цяпер называюць спайсамі, тады прадавалася свабодна. Нават без інтэрнэту. Падыходзіш да знаёмага: "У цябе лягал ёсць?" І ўсе адразу разумелі, пра што гаворка. Грошы напачатку кралі з бацькоўскіх заначак. Потым сталі выходзіць на патрэбных людзей і рэалізоўваць тавар.


Ці разумеў, што раблю? Не. Наркаманы не чытаюць газет, не глядзяць разумных тэлеперадач. Бацькі таксама апусцілі рукі: "Твой колецца? І мой таксама. Паслаў Бог дзіцятак",—разыходзіліся. Такое жыццё. Мы рэальна былі адкідамі грамадства. Пры гэтым не лічылі сябе залежнымі. Брат, вялікі аматар апіоідаў, ужо паспеў некалькі разоў пралячыцца ў клініцы, прайшоў метадонавую замяшчальную тэрапію, зрываўся, зноў лячыўся. А я "завісаў" строга раз у тыдзень, у выхадныя. І думаў, што гэта нармальна, захачу — зусім "саскочу"…


Брат памёр, калі мне было 23 гады. Урачы гаварылі, што для наркамана ён пражыў доўга — 27.
Я да таго часу сустракаўся з дзяўчынай з нашай кампаніі. Яна таксама "шыралася", але здавалася мне самай прыгожай і разумнай. Цытавала Дастаеўскага, ведала на памяць песні Земфіры. Для нашага зброду — белая костка. Мы ўжо жылі разам, я вазіў тавары з Польшчы, Расіі. Прыгандлёўваў дурноццем. Доза добрыя грошы прыносіла.


Пасля пахаванняў брата маці сказала: "Сынок, ты ж разумееш, што ты наступны? Няўжо я гэта заслужыла?" Да таго часу з маіх аднакласнікаў у кампаніі засталося трое. Астатнія — хто на тым свеце, хто ў калоніі. Я ўжо пачаў задумвацца, хацелася нешта змяніць. Але як? Пакутваў, нерваваўся. Але "нюхну" — і праблемы адступаюць.
Выйграў шанц выжыць


Потым настаў дзень, калі маю Таню павезлі ў бальніцу. У яе адказалі ныркі. І там урачы паставілі дыягназ--ВІЧ. Памятаю, як у думках развітаўся з жыццём. Пра гэта захворванне шмат чуў: у нашым пасёлку такіх хлопцаў і дзяўчат налічвалася шмат. Іх не цураліся, але адным шпрыцам і шклянкай з імі не карысталіся… Я сам пайшоў здаваць аналізы. І са страхам чакаў вынікаў. Тады другі раз у жыцці паспрабаваў ін'екцыйны наркотык, так было дрэнна на душы. Аднак… вынік аналізу аказаўся адмоўным!


Колькі гадоў прайшло, дагэтуль думаю: калі гэта не цуд, тады што? Пасля паліклінікі пайшоў у царкву — упершыню з той пары, як мяне хрысцілі. Доўга гутарыў са святаром. Пра ўсё, што накіпела. Прасіў парады. Дамоў вяртаўся з прынятым рашэннем: падалей ад гэтага месца, абрываю ўсе сувязі, забіраю маці і сваю дзяўчыну, едзем жыць у іншы горад. Матуля ідэю падтрымала: толькі б не страціць апошняга сына. Але настояла на тэрапіі. І сам разумеў, без сур'ёзнага лячэння штосьці прадпрымаць бессэнсоўна. Таня далучыцца адмовілася. Яна хутка затухала, але працягвала калоць усялякую дрэнь. Праходзіў лячэнне ў дыспансеры, калі даведаўся, што яе са страшэнным абвалам імунітэту павезлі на "хуткай". Не выратавалі.


Мне пашанцавала: вакол адны труны, а я чамусьці застаўся жывы. У клініцы ў мае парыванні ніхто з суседяў па палаце не верыў. Памятаю, як адзін з "нарыкаў" праходзіў тэрапію і ўслых марыў, як вернецца дадому, а там ў яго — заначка парашку… Я тым часам наведваў псіхолага і чытаў Біблію. Патрэбны быў нейкі стрыжань, каб не зламацца. Калі наўкол цемра, пачынаеш штучна ствараць сваё святло. Вучыў на памяць малітвы. Мне сніліся бацька, брат, са слязьмі прасіў у іх дапамогі.


Маці тым часам прадала нашу добрую трохпакаёвую кватэру і купіла двухпакаёвую за дзвесце з лішнім кіламетраў ад родных мясцін. Выручаная сума стала нашай падушкай бяспекі на першы час, пакуль шукалі работу. Мы памянялі нумары тэлефонаў і з'ехалі без развітанняў.


У новым жыцці паспеў папрацаваць і дворнікам, і кур'ерам. Тры разы на тыдзень хаджу ў царкву. Нядзельная служба — абавязкова. Споведзь— не радзей разу ў месяц. Займаюся дабрачыннасцю — не напаказ, для ачышчэння сумлення. Гэта дапамагае адчуць сябе чалавекам. Падтрымлівае маці, мы па-сапраўднаму адчулі сябе роднымі людзьмі, сталі сябрамі. Невядома, ці вылез бы з багны, каб не яна.
Два гады таму з прыяцелем арганізавалі невялікі бізнес. Але я не расказваў яму пра сваё мінулае. І выбранніцы таксама ні слова. Мне сорамна за тое, што было. Страшна, што можа паўтарыцца. Раптам сустрэну на вуліцы кагосьці з той кампаніі і прагучыць знаёмае: "Братэлла, сёння вечарам на хаце новая страва!"


Цяпер чытаю ўсё, што мае дачыненне да тэмы наркаманіі, ведаю, як часта здараюцца зрывы. Але ж і з правілаў бываюць выключэнні. Я пяць гадоў "чысты", пра штосьці гэта сведчыць?...


Па матэрыялах друку. 

рейтинг: 
Пакінуць каментар
иконка
Наведвальнікі, змешчаныя ў групе Гости, не могуць пакідаць каментары да дадзенай публікацыі.
Мы ў сацыяльных сетках
  • Камэнтуюць
  • Актуальна
  • Чытанае

Рэцыдыў

  • 09 ноябрь 2010, 11:17
  • 91 096
  • 0

Інвестыцыйны форум

  • 23 сентябрь 2011, 10:05
  • 65 323
  • 1

Пераброддзе 2012. Погляд вучонага

  • 31 август 2012, 15:19
  • 31 961
  • 0

  • 11 февраль 2011, 11:20
  • 30 761
  • 0

Кандыдатамі жадаюць стаць

  • 21 август 2012, 15:30
  • 30 078
  • 0

Злавілі рыбку, ды… залатую

  • 28 февраль 2011, 16:16
  • 26 810
  • 0

Вагон "вярнуўся"

  • 11 июнь 2013, 10:04
  • 0
  • 2

Пра тых, хто акты рэгіструе

  • 19 декабрь 2012, 09:24
  • 0
  • 2

Трагічны люты

  • 01 март 2011, 09:00
  • 19 105
  • 2
Курс валют НБРБ
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 22 октября 2018
Авраам, Ефим, Константин, Максим, Петр, Яков

Именины 21 октября 2018
Василий, Виктор, Владимир, Дмитрий, Иван, Николай, Павел, Петр, Елизавета, Мария, Надежда, Пелагея, Таисия, Татьяна

Госці краін
free counters
Партнеры сайта