Авторизация
 

Вікенція Васільева з Міёрамі парадніла служба ў арміі

 Так даўно сустракаю на вуліцах райцэнтра Вікенція Васільева, што склалася трывалае перакананне — ён тутэйшы, беларус. Нават здзівіўся, калі Вікенцій Андрэевіч удакладніў — украінец, родам з Хмяльніцкай вобласці. З нашымі Міёрамі яго парадніла служба ў арміі.

У 1964 годзе Вікенція Васільева прызвалі на тэрміновую ваенную службу, трапіў радавым матросам на запасны аэрадром у Міёрах. Марская форма на лётным полі далёка ад марскога берага выклікала ў яго здзіўленне. Толькі напачатку, да высвятлення той акалічнасці, што аэрадром належаў Балтыйскаму флоту. Апавядае, што адразу ваеннаслужачыя размяшчаліся ў вялікіх палатках. Ніякай інфраструктуры ваеннага гарадка не існавала. Старшына Андрэй Грыбач нават вазіў сваіх матросікаў у гарадскую лазню. Драўляныя зборна-шчытавыя казармы, іншыя часовыя драўляныя ці стацыянарныя збудаванні з больш трывалых матэрыялаў узводзіліся паступова. Але грунтовая ўзлётна-пасадачная паласа, пакрытая металічнымі профілямі, дзейнічала. Садзіліся розныя самалёты, нават стратэгічныя ТУ-16. Перад іх прылётам матросы старанна збіралі на лётным полі самыя маленькія каменьчыкі, каб не трапілі ў рэактыўныя рухавікі — здарыцца аварыя.


Вікенцій Васільеў быў пры-значаны вадзіцелем аднаго з палівазапраўшчыкаў ТЗ-16. Гэта вялізная машына з цыстэрнай, у якую ўмяшчалася 16 тон авіяцыйнай газы. Паліва паступала па чыгунцы, яго перапампоўвалі ў 30 вялізных бочак на станцыі, а потым перавозілі ў ёмістасці паблізу ўзлётнай паласы. Дзесяць было закапана ў зямлі, больш за шэсць дзясяткаў знаходзілася на паверхні. Запомнілася, што калі такія вялікагрузы рухаліся па вуліцах райцэнтра — у вокнах дамоў звінелі шыбы. Значна пазней праклалі паліваправод. Вядома, у абавязкі Вікенція Андрэевіча ўваходзіла запраўляць непасрэдна самалёты.


Ваенная служба маладому хлопцу спадабалася дысцыплінай, парадкам, арганізаванасцю. Да таго ж на пагонах болела "лычак". Як наблізілася заканчэнне трохгадовай тэрміновай службы, прыняў рашэнне застацца на звыштэрміновую. у 1967-м стаў старшыной — начальнікам базы гаруча-змазачных матэрыялаў. У яго падпарадкаванні знаходзіліся тры сяржанты звыштэрміновай службы і больш за дзясятак матросаў. Нагадвае, што ў гэтым падраздзяленні і іншых, якімі давялося камандаваць, налічвалася да 12 прадстаўнікоў розных нацыянальнасцей з Прыбалтыкі, Каўказа, Сярэдняй Азіі. Але гэта не перашкаджала ім жыць дружна, своечасова і адказна выконваць баявыя задачы.


Ва ўмовах паўночнай Беларусі цяжка было пачынаць службу хлопцам з Грузіі, Арменіі, Таджыкістана і іншых паўднёвых рэспублік. Здаралася, зімой некаторыя атрымлівалі абмаражэнні, замарожвалі тэхніку. Каб папярэдзіць такія выпадкі, расказваў пра небяспеку пераахалоджвання, нагадваў пра неабходнасць зліваць ваду (антыфрызу яшчэ не было) з рухавікоў на ноч, на ўласным прыкладзе дэманстраваў, як лепш і хутчэй разагрэць матор у самы вялікі мароз. Дапамагаў вырашаць бытавыя і асабістыя пытанні падначаленым. Такая ўвага яднала ваеннаслужачых тэрміновай службы, з некаторымі і пасля звальнення перапісваўся гадамі.


У 1979-1980 гадах міёрскі запасны аэрадром рэканструявалі — на лётным полі ўклалі бетонныя пліты на ўзлётна-пасадачныя і рулёжныя дарожкі для самалётаў. Зрабілі капаніры для размяшчэння цэлага авіяцыйнага палка. Цяпер тут садзіліся не толькі АН-12, АН-24, ІЛ-18, МІГ-21, МІГ-24, нават ТУ-22. Клопатаў у запраўшчыкаў хапала.


Пасля таго як не пагадзіўся перайсці на камсамольскую работу, Вікенцію Андрэевічу давялося памяняць профіль дзейнасці — узначаліў электратэхнічную службу. У яе абавязкі ўваходзіла не толькі абслугоўванне і забеспячэнне работы стацыянарных і перасоўных генератараў, але і асвятленне, пражэктарная гаспадарка, нават бяспека палётаў. І зноў удзячны камандзір сваім падначаленым-матросам за старанне і падтрымку. Вялікі аб'ём работы старанна выконвалі прапаршчыкі Тадэвуш Альбінавіч Пухальскі і Міхаіл Васільевіч Лаўрыновіч.


28 гадоў аддаў службе на аэрадроме Вікенцій Андрэевіч Васільеў. З удзячнасцю успамінае старэйшых камандзіраў, найперш начальніка камендатуры Уладзіміра Сяргеевіча Бяспальчанку, які быў выдатным арганізатарам і цудоўным чалавекам. І для самога Міёры сталі другой радзімай, тут прыжыўся, стварыў сям'ю. А служба ў арміі — жыццё, якое успамінае з гордасцю. 

Фота Казіміра БЛАЖЭВІЧА.  

Леанід МАТЭЛЕНАК.

рейтинг: 
Пакінуць каментар
иконка
Наведвальнікі, змешчаныя ў групе Гости, не могуць пакідаць каментары да дадзенай публікацыі.
Мы ў сацыяльных сетках
  • Камэнтуюць
  • Актуальна
  • Чытанае

Рэцыдыў

  • 09 ноябрь 2010, 11:17
  • 91 153
  • 0

Інвестыцыйны форум

  • 23 сентябрь 2011, 10:05
  • 65 390
  • 1

Пераброддзе 2012. Погляд вучонага

  • 31 август 2012, 15:19
  • 32 030
  • 0

  • 11 февраль 2011, 11:20
  • 30 829
  • 0

Кандыдатамі жадаюць стаць

  • 21 август 2012, 15:30
  • 30 137
  • 0

Злавілі рыбку, ды… залатую

  • 28 февраль 2011, 16:16
  • 26 871
  • 0

Вагон "вярнуўся"

  • 11 июнь 2013, 10:04
  • 0
  • 2

Пра тых, хто акты рэгіструе

  • 19 декабрь 2012, 09:24
  • 0
  • 2

Трагічны люты

  • 01 март 2011, 09:00
  • 19 164
  • 2
Курс валют НБРБ
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 22 октября 2018
Авраам, Ефим, Константин, Максим, Петр, Яков

Именины 21 октября 2018
Василий, Виктор, Владимир, Дмитрий, Иван, Николай, Павел, Петр, Елизавета, Мария, Надежда, Пелагея, Таисия, Татьяна

Госці краін
free counters
Партнеры сайта