Авторизация
 

Былы старшыня Міёрскага райвыканкама Віктар Тарасевіч - пра час гаспадарчага будаўніцтва і пераўладкавання грамадскіх адносін

 З чэрвеня 1987 года па кастрычнік 1990-га першым сакратаром Міёрскага райкама партыі быў Віктар ТАРАСЕВІЧ. Затым ён старшынёй райвыканкама вярнуўся на Міёршчыну падчас умацавання эканомікі беларускай дзяржавы з канца 2004-га і да сярэдзіны 2009-га. Гэтыя перыяды гаспадарчага будаўніцтва і пераўладкавання грамадскіх адносін параўноўваць цяжка, яны нібы ў дзвюх розных дзяржавах. Толькі ў абодвух выпадках працаваць даводзілася практычна з аднымі і тымі ж людзьмі. Што захавала памяць пра справы і атмасферу тых дзён?

– Знаёмства з Міёршчынай летам 1987 года ў мяне пакінула самае прыемнае ўражанне: тут вельмі працавітае, памяркоўнае, неканфліктнае насельніцтва, – прыгадвае Віктар Іосіфавіч. – А спраў было шмат. Узводзілася дзіцячая школа мастацтваў у райцэнтры, будавалі школы ў Язне, Даўгінаве, Папшулях, Волкаўшчыне, закладвалі ў Чапуках, Дрыгучах, Завуцці, пашыралі і прыстасоўвалі для новых патрэб будынкі ў Слабадзе. Стаялі сцены пад дахам для будучага фізкультурна-аздараўленчага комплексу. Трэба было вырашаць лёс замарожанага аб’екта – піянерскага лагера ў Мурашках.
Шырокім фронтам ішло будаўніцтва ў калгасах. Толькі за 1988-ы ў 2,5 раза перакрыты план па ўзвядзенні жылля, пабудавана жывёлагадоўчых памяшканняў на 1 270 жывёла-месц, з’явілася 35 кіламетраў унутрыгаспадарчых дарог з цвёрдым пакрыццём. Да канца 1990 года падрадным спосабам і ўласнымі сіламі гаспадаркі ўзвялі 16 клюшачнікаў на 200 кароў кожны. Запомнілася, што на мантаж такога збудавання патрабавалася 59 тысяч тагачасных рублёў, яшчэ 110 тысяч – на аддзелку і абсталяванне. Тады ж пабудавалі новы свінагадоўчы комплекс у калгасе імя Цітова і рэканструявалі ў «Гіганце».


Што немалаважна, для такіх аб’ектаў гаспадаркі мелі свабодныя сродкі, да 28 мільёнаў рублёў на рахунках банку. І насельніцтва на заробкі не крыўдзілася: у ашчаднай касе на кніжках мелі па 6,5 тысячы рублёў у разліку на аднаго жыхара раёна. Грошай на халадзільнікі, тэлевізары і дываны, што карысталіся попытам, хапала, на машыны – таксама, толькі саміх легкавікоў было мала. Іх і жыллё размяркоўвалі па чарзе.


Прыгадваю адзін са справаздачных сходаў у калгасе «Запаветы Леніна», які праводзіў старшыня Васіль Шастакоў. На ім вяскоўцы ўносілі прапановы па паляпшэнні механізацыі і ўмоў працы. І пры гэтым масава не пакідалі гаспадарку, бо атрымлівалі жыллё, нядрэнна зараблялі і мелі вялікія даплаты па выніках года. Быў стымул старацца.


Цяпер даводзіцца чуць пра недахоп людзей на вёсцы. Між тым рэцэпт выпраўлення сітуацыі вядомы: трэба развіваць вытворчасць, забяспечваць належны заробак – і работнікі знойдуцца.
Тады імкнуліся наводзіць парадак на зямлі, дзве меліярацыйныя арганізацыі штогод асушалі да дзвюх тысяч гектараў угоддзяў. Калгасы і саўгасы апрацоўвалі да 56 тысяч гектараў зямлі. Таму раслі намалоты, збор збожжа даходзіў да 76 тысяч тон і да 80 тысяч тон – кармавых буракоў. Дзяржаве прадавалі да 15 300 т зерня, яшчэ больш адгружалі на камбікармы. На фермах мелі буйной рагатай жывёлы каля 60 тысяч галоў, 24 тысячы свіней, за год усе катэгорыі гаспадарак рэалізоўвалі па 12 тысяч тон і больш мяса, за 57 тысяч тон малака, як у 1990-м.


Значны ўклад у аб’ёмы рэалізацыі жывёлагадоўчай прадукцыі забяспечвала насельніцтва, ад асабістых гуртоў летам за дзень закуплялі да 70 тон сырадою.
Я не ідэалізую той час. Дасягненні даваліся напружанай працай, потам і мазалямі, было нямала недахопаў, не ўсё з намечанага ажыццёўлена. Аднак быў агульны рух наперад. Задавальняе, што праведзеная тады рэканструкцыя камбікормавага завода і цяпер дазваляе выпускаць высакаякасныя канцэнтраты. Калісь вельмі парадаваў хуткі мантаж кантэйнернай аўтазапраўкі ля Станулева, добры асфальт да Дрыгуч, Дэмскіх, Дворнага Сяла, вёсак вакол Туркова, да комплексу ў «Цітове», аддаленых Папшулёў і Крупенішча. Істотную падтрымку аказвалі сельскай гаспадарцы дзяржава і шэфы. Маю на ўвазе малочнатаварны комплекс «Супорніца» ў калгасе імя Дзяржынскага, за які гаспадарка не заплаціла ні капейкі, жывёлагадоўчыя аб’екты ў Мілашове для саўгаса «Міёрскі», ва ўзвядзенне якіх «Белнафтахім» уклаў 10 мільярдаў рублёў.


Толькі і самі стараліся. Адказна ставіліся да вырашэння вытворчых і выхаваўчых пытанняў кіраўнікі Іосіф Майдзін, Васіль Табола, Васіль Верын, Карл Гурын, Васіль Дзегіль, Віктар Сташкевіч, Уладзімір Максіменка, Марыя Сцяпанава, Антон Радзіка, Збігнеў Ермаковіч, у будаўніцтве – Валерый Брыль, Мікалай Бабіч і Пётр Радзюк у меліярацыі. Назваць трэба было б і многіх іншых.
Дружна працаваў з многімі кіраўнікамі раённага звяна, маімі папярэднікамі і паслядоўнікамі. Цесныя сяброўскія адносіны захаваліся да гэтага часу найперш з Уладзімірам Скавародкам і Іванам Паплаўскім.


Ва ўсіх добрых і вялікіх справах заўсёды ўдзельнічала раённая газета. З удзячнасцю прыгадваю той перыяд і людзей, што працавалі ў рэдакцыі. Заўсёды з павагай ставіўся да калектыву журналістаў.

Фота з архіва рэдакцыі.

Запісаў Леанід МАТЭЛЕНАК.

рейтинг: 
Пакінуць каментар
иконка
Каментаваць артыкулы на нашым сайце магчыма толькі ў плыні 360 дзён з дня публікацыі.
Мы ў сацыяльных сетках
Курс валют у Міёрах
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 14 мая 2021
Герасим, Ефим, Игнатий, Макар, Нина, Тамара

Именины 13 мая 2021
Василий, Игнатий, Климент, Максим, Никита, Яков, Ефрем

Госці краін

free counters
Партнеры сайта