Авторизация
 

Агляд музея з залы "Дзісна гістарычная"

 У гэтага музея няма асобнага будынка і штатных супрацоўнікаў. Дваццаць год таму яго стварылі педагогі былой школы-інтэрната, нераўнадушныя да мінулага дзісенскіх ваколіц. За гэты час тут пабывала амаль дзевяць тысяч наведвальнікаў.

 — Аглядавую экскурсію пачынаем з залы “Дзісна гістарычная”. Наведвальнікі могуць меркаваць, што тут экспанаты з далёкай пары. Гэта не зусім так. Разам з прадметамі даўніны прадстаўлены сучасныя фотаздымкі, работы таленавітых землякоў. Такім чынам імкнёмся перадаць сувязь мінулага і цяперашняга.


ПРА музей расказвае Вольга Смаршчок. Яна загадвае філіялам раённага Цэнтра дзяцей і моладзі і па патрэбе душы займаецца музейнай справай з Алай Майсяёнак, настаўнікам-дэфектолагам Дзісенскай СШ. У мінулым абедзве працавалі ў школе-інтэрнаце і разам з калегамі паклалі пачатак музею.


— Збор экспанатаў распачалі ў сярэдзіне 90-х. Ладзілі экспедыцыі па горадзе і ваколіцах. Распытвалі мясцовае насельніцтва пра рэчы, што заваляліся на гарышчы, — успамінае Вольга Аляксандраўна. — Ідэя стварыць музей належыць Але Пятроўне Майсяёнак, яна была намеснікам дырэктара школы-інтэрната. Яе падтрымалі кіраўнік установы Тамара Міхайлаўна Сачыўка, настаўнік гісторыі Леў Мікалаевіч Фурсаў. Дапамагалі збіраць экспанаты бібліятэкар Вольга Вадзімаўна Сіцько, настаўніца гісторыі Людміла Уладзіміраўна Калачова.


 ПЕРШЫ адрас музея — адзін з пакояў у спальным корпусе. Затым было пяць пераездаў. Экспанаты перавозілі літаральна на тачках. Каб зрабіць рамонт, шукалі падтрымкі ў спонсараў. З 2011 года месцам прапіскі музея стаў вучэбны корпус былой школы-інтэрната. Размясціўся на другім паверсе разам з філіялам Цэнтра дзяцей і моладзі. 


 Колькі разоў ні завітаеш у музей, даведаешся штосьці новае. Бачыла і стогадовы стул з вясельнага гарнітура, і гадзіннік з боем з Арлоўскага завода, якому сёлета споўнілася восемдзесят год, і патэфон з 20-х гадоў мінулага стагоддзя. Раней не звяртала ўвагу на стэнд з выявамі гербаў. Аказваецца, не толькі ладдзя значылася ў гарадской сімволіцы. Так, у 1796 годзе ў верхняй частцы герба Дзісны размяшчаўся герб Мінскі з выявай Божай Маці і анёлкаў, а ў ніжняй — залаты сноп ільну, паколькі расліну ў вялікіх аб’ёмах вырошчвалі ў гэтай мясцовасці. З 1845 года на верхняй частцы герба — коннік з узнятым мячом (віленскі герб).  Заўважыла чорна-белы здымак дзісенскага моста. На ім значыцца дата—27.04.1931 года. У тую вясну горад зведаў сур’ёзную паводку. Як бачна на фота, рака Дзісна паднялася да самага моста. Здымак з сямейнага архіва перадалі ў музей мясцовыя жыхары.


ПАПАЎНЯЮЦЦА экспанатамі залы. Пакуль іх шэсць. Пра старажытную пару і гады Вялікай Айчыннай вайны расказвае пакой “Дзісна ад старажытнасці да 40-х ракавых”. І цяпер даносіцца рэха мінулага. Напрыклад, каменную сякеру канца 14 стагоддзя ў 2011 годзе знайшоў на сваім агародзе дзісенец.


— Калі прынёс знаходку ў музей, сам здзіўляўся. Маўляў, столькі год вясной агарод перакапваў і толькі цяпер такую рэч заўважыў, — прыгадвае Вольга Смаршчок.


 На этнаграфію і быт Дзісеншчыны адведзены дзве залы. Кросны, гліняныя збаны, вышытыя ручнікі, лазовая мэбля, абутак і шмат чаго іншага цікава паглядзець і дарослым, і дзецям.


 — У нас часта бываюць экскурсіі са школ, — заўважае Вольга Аляксандраўна. — Кажуць, прыцягнуць увагу сучасных дзяцей да музейных экспанатаў складана. Проста патрэбны іншы падыход. Пытаюся: “Ведаеце, як выглядалі першыя пральная машына ці бесправадны прас?” Бачу зацікаўленасць у вачах і паказваю металічную пральную дошку і прас, куды насыпалі вугалі.


ТРЭЦЮЮ кнігу для наведвальнікаў вядуць у музеі. Знаёміцца з гісторыяй дзісенскіх мясцін прыязджаюць не толькі жыхары раёна. У мінулым годзе сустракалі гасцей з амерыканскага штата Каларада. Два гады таму завітаў пажылы аўстрыец з сынам і ўнукамі. Вырашыў правесці іх сваім баявым шляхам.  Пра музей даведаліся праз турфірму. Калі ў зале “Яўрэйская суполка ў гісторыі горада” перакладчык перавёў расповяд экскурсавода, госць стаў на калені перад стэндам з прозвішчамі расстраляных у вайну яўрэйскіх сем’яў.


— З розных крыніц даведваюцца пра нас. Адны ўбачылі фота- здымкі ў сацыяльных сетках, другім знаёмыя расказалі, — гаворыць Вольга Смаршчок і жартам дадае: — У час высокіх тэхналогій самым аператыўным сродкам інфармацыі застаецца “сарафаннае радыё”.


У ПЛАНАХ энтузіястаў атрымаць для музея званне народнага. Для гэтага ў вольны ад асноўных абавязкаў час працуюць з дакументацыяй, падрабязна вывучаюць патрабаванні, гасцінна сустракаюць новых наведвальнікаў. Колькасць апошніх павінна перавысіць дзесяць тысяч. 

Фота аўтара і Казіміра БЛАЖЭВІЧА.

Кацярына РЫНКЕВІЧ.

рейтинг: 
Пакінуць каментар
Мы ў сацыяльных сетках
  • Камэнтуюць
  • Актуальна
  • Чытанае

Рэцыдыў

  • 09 ноябрь 2010, 11:17
  • 96 378
  • 0

Інвестыцыйны форум

  • 23 сентябрь 2011, 10:05
  • 77 142
  • 1

Злавілі рыбку, ды… залатую

  • 28 февраль 2011, 16:16
  • 48 827
  • 0

Пераброддзе 2012. Погляд вучонага

  • 31 август 2012, 15:19
  • 39 352
  • 0

  • 11 февраль 2011, 11:20
  • 38 094
  • 0

Кандыдатамі жадаюць стаць

  • 21 август 2012, 15:30
  • 35 232
  • 0

Вагон "вярнуўся"

  • 11 июнь 2013, 10:04
  • 0
  • 2

Пра тых, хто акты рэгіструе

  • 19 декабрь 2012, 09:24
  • 0
  • 2

Трагічны люты

  • 01 март 2011, 09:00
  • 24 204
  • 2
Курс валют НБРБ
Святы
Праздники БеларусиБлижайшие праздники Беларуси

Православные праздникиБлижайшие православные праздники

Католические праздникиБлижайшие католические праздники

Именины 26 апреля 2019
Георгий, Дмитрий, Марфа

Именины 25 апреля 2019
Василий, Давид, Иван, Сергей, Мария, Марфа

Госці краін
free counters
Партнеры сайта